Ik zeg goedemorgen en Günaydın. Laat ik eerst maar eens beginnen met een verdrietig berichtje. Onze laatste twee huizen zijn verkocht door een uiterst kundig makelaar, dhr Harald Engelsman. En naast een kundig makelaar is het ook een uiterst plezierig mens. Onze ontmoeting was er een uit het hoofdstuk van die vergeet ik nooit meer. Hij stond bij ons aan de Nijstukken in Assen aan de deur, stelde zich voor als Harald Engelsman en het eerst wat ik vroeg was “heb jij misschien een familielid die Engelse les geeft” Achteraf dacht ik nog van dat als dit niet zo zou zijn, het een uiterst flauw grapje zou geweest kunnen zijn. Maar toen hij dit bevestigde was de link snel gelegd. Zijn vader had mij 4 jaar lang Engelse les gegeven op de Harm Jan Zondagschool in Groningen. Een leraar van de oude stempel. Hij gaf les in Brits Engels en niet in Amerikaans Engels want dat vond hij verschrikkelijk. Een memorabele man. Achteraf had ik een enorm respect voor hem, ik geef het je te doen… les geven aan al die opgroeiende pubers. De wildste verhalen gingen er rond over hem. Een grappige anekdote die ik me herinner was dat tijdens een zogenoemde “ouderavond” (wie kent ze nog…) werden mijn ouders ‘ontboden’ bij dhr Engelsman, er moest even gesproken worden over Roland… Nou, mijn vader had geen tijd (of geen zin hahaha) dus mijn moeder ging naar hem toe. “Nou mevrouw Tel, het gaat niet goed met Roland. Hij zit meer bij de meisjes op schoot dan dat hij aandacht heeft voor mijn lessen” En mijn moeder gaf toen een epische reactie…. “Ik heb liever dat hij bij de meisjes op schoot zit dan bij jongens” Meneer Engelsman schudde zijn wijze hoofd en het gesprek was ten einde. Maar goed, meneer Engelsman is niet meer…. woensdag 16 juni is hij overleden op de mooie leeftijd van 90 jaar, 29 augustus zou hij 91 zijn geworden. Ik heb gisteren nog contact gehad met wat oud klasgenoten en dan komen de verhalen wel los. Een paar jaar geleden hebben we nog een grote reünie georganiseerd, en meneer Engelsman wilde niet komen. Typisch meneer Engelsman. Het was dat zijn vrouw zich er tegenaan ging bemoeien dat hij er uiteindelijk toch was. Rust zacht meneer Engelsman….

Donderdag 24 juni. Op een paar dagen na 3 maanden geleden dat we ons grote avontuur begonnen, 29 maart zijn we vertrokken van Nederland naar Turkije. Een kwart jaar maar foei… wat hebben we al een hoop meegemaakt. En het avontuur duurt voort. Sommige delen van ons avontuur zijn wat frustrerend te noemen maar gelukkig zijn de meeste delen toch echt hilarisch. En eerst koos ik ervoor om onze verhalen in het kort op facebook te plaatsen maar door alle leuke feedback ben ik onze verhalen hier gaan opschrijven. Gewoon, omdat het leuk is, om een leuk naslagwerk te hebben voor onze Kenan, om de avonturen nogmaals te herbeleven, en gewoon om een lach op jullie… de lezer te toveren. Ach, en als ik er vooral niet over nadenk vliegen de woorden uit mijn toetsenbord. Maar als je dan toch per ongeluk gaat nadenken over wat je wil gaan schrijven krijg je ineens zoveel onderwerpen in je hoofd…. waar te beginnen. Ik heb besloten om in ieder geval alle verhalen die ik a heb genoteerd in facebook niet ook hier nee te zetten. Maar toen ik vragen kreeg over onze geweldige internet verbinding, toen ging de film weer draaien over onze weg naar iets wat op internet lijkt en daarbij ook mobiele telefonie.

We wonen hier in een relatief klein plaatsje Şuhut, een stadje in de bergen met 36.690 inwoners in 2020. Maar als je je beseft dat er ruim 85 miljoen mensen wonen in Turkije is het maar een gehuchtje. Dé van oudsher Turkse telecom provider is Turk Telecom. En die levert dus ook de internet. Daarnaast kwamen alle mobiele providers, waardoor het aanbod flink groeide maar…. de capaciteit groeide niet. En daar wringt dus de schoen. Toen wij 3 maanden geleden hier kwamen wonen hadden we een prioriteiten lijstje wat we direct wilde doen en wat nog wel even kon wachten. Omdat onze bus ons in de steek had gelaten hadden we snel behoefte aan een auto maar ook communicatie middelen stonden hoog op dat lijstje. We hadden wel onze Nederlandse mobiele nummers meegenomen, maar naast dat dat kostentechnisch niet echt interessant was (of eigenlijk wel want dat loopt al snel in de papieren) wilde de mensen hier in Turkije graag Turkse telefoonnummers als je wat moest aanvragen (denk aan je verblijfsvergunning, je ziektekosten verzekering maar ook een bankrekeningnummer). Nu moet je weten dat Turkije een redelijk protectionistische marktwerking hanteert. Dus je mag je Nederlandse mobiele telefoon wel meenemen en enige tijd gebruiken maar na zo’n ik meen 3 maanden wordt het toestel op imei niveau gewoon geblokkeerd voor het Turkse mobiele netwerk. Je kan daar wat van vinden, maar het is zoals het is. Goed, moet je dan gelijk ook een nieuw toestel? Neu, dat hoeft niet. Je gaat naar de belastingdienst (…), betaald daar een voor Turkse begrippen een astronomisch bedrag en je imei-nummer wordt geregistreerd als een Turks imei nummer. De lastigheid is wel dat je dan minimaal 3 jaar er geen buitenlandse sim in kan stoppen. Goed, eerst maar eens een Turks mobiel nummer aanvragen, of eigenlijk twee. Eén voor Selma en één voor mij. Voor Selma was het zo gepiept. Althans, we waren Nederland gewent…. daar loop je als het ware bellend de winkel uit. Nou, hier ga je een paar jaar terug in de tijd. We hadden alles geregeld en zouden binnen 3 werkdagen (…) worden aangesloten. Gelukkig bleef dat beperkt tot 1 werkdag. Maar toen voor mij. Lang verhaal kort… ik kon als yabancı (buitenlander) alleen een pre-pay abonnement krijgen. Dus een abonnement die je maandelijks moest betalen. So far so good. Alles geïnstalleerd, maar… helemaal niets. Na 3x terug te zijn geweest bleek dat een nederlandse sim en een turkse sim in één toestel elkaar bijt. Zelfs als beide van Vodafone zijn. Na wat verder uitpluizen bleek dat bij Turk Telecom je als yabancı een normaal abonnement kon krijgen. Dus mijn ‘oude’ telefoonnummer aan Selma gegeven, de hare ‘dood laten bloeden’ en voor mij een nieuwe aangevraagd.

Klaar? Neeeee, natuurlijk niet hahahaha. We moesten onze beide telefoons nog registreren. Laten we dat dan maar gelijk doen. Dan was dat klaar en konden we dat niet vergeten. Want je zal zien, als je je telefoon echt hard nodig bent is die net geblokkeerd. Dus gelijk maar beide telefoons laten registreren. En in die van mij ging ons Nederlandse nummer (we hadden besloten om Selma haar nummer in Nederland op te zeggen). Bij Selma leek het goed te gaan. Een dag zonder telefoon en toen was alles klaar. Ze kon bellen en gebeld worden. Maar ik kon ineens helemaal niets meer. Mijn Nederlandse nummer én mijn Turkse nummer werkte beide niet meer. Zucht…. het hoort allemaal bij het avontuur. Terug naar de telecom winkel. De jongen die daar werkt begon al te lachen. Wat is er nu weer verkeerd riep hij nog hahaha. Na weer een ochtendje speuren bleek dus, wat ik al eerder noemde, dat omdat mijn toestel nu geregistreerd was in Turkije, er geen Nederlandse sim meer in kan. Althans, uiteraard past het nog wel gewoon maar hij blokkeert het hele toestel.
Gelukkig hadden we nog een reserve toestel en die was nog niet geregistreerd. Dus, daar m’n Nederlandse sim in. In m’n andere toestel m’n Turkse sim en ik was weer gewoon bereikbaar. Eureka!

Klaar? Neeeeee, natuurlijk niet. Als alles dan werkt zoals het moet…. dan moet je geen koffie laten vallen over je telefoon. Ik loop dan wel op koffie, mijn telefoon kan daar dus niet tegen. Vloekerde scheld mopper mopper…. telefoon overleden. Ja, na al dat gedoe, na al die turkse lira’s die we hadden betaald…. alles voor niets. Maar ook dat had gewoon zo moeten zijn. Alles onderdeel van het avontuur. Als we alles vooraf hadden geweten dan…. ja dan was ik nu waarschijnlijk multi miljonair geweest. Dus we hebben hard gelachen en we hebben een turkse telefoon gekocht…. waar mijn beide sim kaarten in kunnen en ook waar dus ook gewoon mn nederlandse sim in werkt. Ja, precies… nou dat. Soms….

Goed, mobiel was geregeld. En ondertussen hadden we ook een internet aangevraagd. En gekregen. Waar je in Nederland gewend bent dat ze op afstand de boel kunnen activeren en als je pech hebt moet er een monteur naar de centrale om een kabeltje te patchen. Nou…. hier gaat dat allemaal ff anders hahahaha. Living the dream. Allemaal onderdeel van het avontuur. Nadat we het hadden aangevraagd kon het 5 werkdagen duren zei men. Nou, twee dagen later kwam er een autootje van Turk Telecom voorrijden, de lader kwam van het dak en ze gingen letterlijk de paal in. Gepatcht werd er maar dan gewoon in de mast hahaha. Daarna werd de boel keurig bij ons binnen in huis aan gesloten en werkzaam achter gelaten. Even een snelheidtestje doen. We hadden immers het snelste internet besteld. Euhm…. ik haalde nog niet eens 6 Mbit. En als je in Gieterveen, een dorpje met zo’n 600 inwoners met gemak 300 Mbit haalt is dat wel even wennen. Toch even proberen of we via een andere weg sneller internet kunnen behalen. Eerst kijken of we een tweede aansluiting konden krijgen. Dan zou ik één gebruiken voor mn fotografie, en de andere zou dan voor het reguliere werk zijn en om filmpjes te kijken voor Kenan. Nou, daar waren we snel achter, dat kon niet. De reden? De kast zat vol. Oké, dat kan…. maar bouw dan een uitbreiding? Nee, ook dat kon niet. Het hele netwerk in Şuhut zit vol…. Hmmm okay…. Maar goed, we zijn niet voor één gat te vangen. We zagen overal reclame voor een ‘super box’ Dit is iets wat vergelijkbaar is met een mobiele telefoon die alleen geschikt is voor data. Dit wordt veel gebruikt voor mensen die wonen in de bergen en waar dus helemaal geen infrastructuur ligt. Ach, en als je 4.5G hebt (nee geen tik fout…. dat is het snelste wat hier is op mobiel gebied) dan kan je nog best uit de voeten. Maar weer naar ons telecom winkeltje hier om de hoek. De jongen begon al weer te lachen. Wat werkt er nu weer niet? Ons verhaal uitgelegd, en hij aan het bellen met alle bij hem bekende aanbieders. Na zo’n 2 uurtjes bellen kwam het hoge woord eruit. Nee, het was niet mogelijk om een dergelijke box aan te schaffen. Want…. het netwerk zit vol. Euh, ik snap dat als het netwerk vol zit dat je geen bedrade internet aansluiting kan krijgen. (ja, ik weet ook dat alle internet uiteindelijk door kabels gaat. Maar als dit als oplossing wordt geboden aan mensen in de bergen…. waarom kan ik het dan niet) Goed, uiteindelijk een andere telecom winkel gevonden die zei dat hij het wel kon regelen. Hahaha en waar je in Nederland je eenvoudig kan legitimeren door het tonen van je id en anders van een bankafschrift of het betalen van 1 eurocent…. hier moet je een extra mobiel abonnement afsluiten en daar ‘hangen’ ze dan je ‘superbox’ aan. Nou ja, éénmalig 20 Turkse lira (das ongeveer 2 euro)… doe dan maar. (te je mee…. turks telefoonnummer 4…) Zodra we die box thuis werkend hebben konden we dit nummer toch weer ‘dood laten bloeden’ Nou, ik geloof dat die man ons wel 4x heeft beloofd dat hij langs zou komen. Uiteindelijk is Selma terug gegaan, heeft hem even precies verteld hoe wij over hem denken en vervolgens hem in ABT (algemeen beschaafd Turks) verteld dat hij die ‘Superbox’ daar mag stoppen op het plekje waar het zonnetje niet schijnt en dat ze hem daar nog wel even bij zou willen helpen.

Okay, we geven het op… voor nu. Dit is de internet snelheid rond het middaguur als iedereen hier in het complex aan het werk is. Maar na 18:00 uur gaat de snelheid dramatisch omlaag en zijn we blij als we 6 Mbit halen. En upload…. tja, foto’s sturen is dus wel een dingetje. Ik maak gebruik van de cloud voor de oplsag van mn foto’s en die upload staat gewoon 24/7 te stampen. Momenteel staan er nog 996 bestanden die moeten worden geupload naar mn cloud. Gelukkig heb ik geen haast. Later als we groot zijn en ons eigen huis laten bouwen heb ik al tegen Selma gezegd dat één harde eis gaat worden fatsoenlijk internet, bij voorkeur glasvezel.

Eigenlijk zit ik te wachten op de Ikea. We verwachten nog een slaapbank (voor als jullie allemaal komen logeren…) Maar, door ons eigen geklungel met de telefoonnummers verloopt de communicatie soms wat stroef hahaha. Maar goed, ze zouden al lang hier moeten zijn. Ze beweren afgelopen vrijdag hier te zijn geweest. Maar omdat ze het niet konden vinden (hoe kan je hier dan zijn geweest?) hebben ze ons geprobeerd te bellen. Maar door onze eigen schuld hadden zij één van de vele nummers die we niet gebruiken. Dus geen contact. Maandag weer contact gehad, okay dan komen we wel weer om de spullen te brengen (hoezo….) Gisteren weer contact gehad. Euhm…. slaapbank? Ik weet van niets maar bel u straks terug. Vandaag weer contact geweest met Ikea. Alle contact gegevens staan nu goed, zowel bij Ikea als bij de koerier. Nu is het wachten tot de koerier tijd heeft om te komen… Living the Dream. allemaal onderdeel van ons avontuur. Dus daarom zit ik nu al aan het toetsenbord. Vanavond wil ik er op uit voor een SunSetShoot. ‘Mijn vriendin’ Klara (een Android app die ik in Nederland ook gebruikte en meer dan eens zeer accuraat blijkt te zijn met het voorspellen van oa het wolkendek, zeker een aanrader) zegt dat er een goede kans is op wat kleine wolkjes en het lijkt droog te blijven. Dus ik ga in de richting van het meertje wat we eergisteren hebben gevonden. Lekker dichtbij. Eens kijken of het weer zo mooi kleurt in de lucht. En ik blijf er niet om thuis maar voetbal is er toch pas weer dit weekend.

Dus, kan je teveel inspiratie hebben? Ach, het was meer een kwestie van waar moet ik beginnen. Maar als de kurk eenmaal van de fles is komen de woorden weer vanzelf. Lieve mensen, een mooie donderdag gewenst. Geniet en wees lief voor elkaar, want voor je het weet is er weer voetbal op tv…