Goedemorgen deze morgen. Hoe het weer in Nederland is weet ik niet maar momenteel is het in Turkije en spreek in natuurlijk voornamelijk over de buurt van Şuhut redelijk grijs en grauw. Gelukkig is de temperatuur prima, zo rond de 20 graden alleen laat het zonnetje het een beetje afweten. Maar goed, prima omstandigheden om opzoek te gaan naar een bepaald soort foto.

Als je mij al even volgt (vooral via Facebook) dan weet je dat ik met veel plezier regelmatig mee doe met de Foto7Weekse van Heel Holland Fotografeert. De Foto7weekse is een unieke fotografie challenge waarbij je wordt uitgedaagd door Mischa de Muynck om uit je fotografisch comfort zone te stappen. Echt erg leuk om te doen. Helemaal omdat het niet uitmaakt om welk niveau je bent. Je kan mee doen met een high end professionele systeem camera, maar ook met je mobiele telefoon kan je gewoon mee doen. Verdeeld over 7 weken krijg je in totaal 12 fotografie uitdagingen. Een woord of een korte zin waarmee je dan aan het werk moet om een creatieve foto te maken. En na elke 4 foto’s welke je upload in een besloten facebook groep ontvang je een video waarin Mischa alle foto’s bespreekt en voorziet van goede tip en trucs zodat je een nog betere fotograaf kan worden. Dus naast dat het gewoon leuk is om te doen (mits je graag fotografeert) leer je er ook nog veel van.

Goed, de opdracht van deze week is “Minimalisme” En geloof mij, ik noem mij niet voor niet een Landschaps-fotograaf… hierbij zijn mijn foto’s over het algemeen alles behalve minimaal. Er is meestal heel erg veel op te zien. Dus ja, voor mij een erg uitdagende opdracht. Want als ik aan mn vriend Google vraag wat nu precies Minimalistisch Fotografie is krijg ik naast bovenstaande foto voorbeelden, het volgende antwoord:

Minimalisme is het fotograferen van niets, althans bijna niets. Meestal ligt de focus op slechts één onderwerp. Door de zogeheten negatieve ruimte eromheen, wordt het beeld gereduceerd tot de essentie. Afleiding vermijden waardoor alleen het belangrijkste overblijft.

Dus mijn doel voor vanmiddag is om op pad te gaan met mijn camera en mijn trouwe metgezel Selma en samen gaan we dan opzoek naar een minimale foto. Als ik succesvol ben zal ik er later vandaag een paar met jullie delen. Maar eerst gaan we na een broodje gegeten te hebben even naar mn schoonvader. Hij is gisteren geopereerd aan een oude liesbreuk. Hij wilde eigenlijk niet maar het gaf hem nu toch zo veel last, dat hij maar overstag is gegaan. Dus gisteren is hij geholpen en het ziet er naar uit dat alles prima is verlopen. Want vanmorgen heeft mn schoonmoeder hem al weer opgehaald. Nou, opgehaald.. hij is geholpen in het staatsziekenhuis. En naast dat het een meer dan uitstekend ziekenhuis is met zeer kundige artsen werkt het toch wat anders dan in Nederlandse ziekenhuizen. De grootste in het oog springende verschillen zijn toch wel dat je bijvoorbeeld zelf moet zorgdragen voor de verzorging. Er is geen verpleegkundige die je kussen komt opschudden, geen verpleegkundige die je helpt met het wassen ’s morgens als je dat zelf niet kan, dat zijn allemaal zaken die je zelf moet regelen. Je partner mag dan bijvoorbeeld 24/7 bij je op zaal blijven. En ja, die krijgt ook een bed. En het gaat nog verder. Medicijnen worden wel toegediend door het medische personeel. Maar eerst krijg jij het recept en je begeleiding zal dat zelf bij de apotheek moeten halen. Qua eten weet ik het eigenlijk niet. Dat moet ik toch eens aan mn schoonvader vragen. Maar ik heb wel eens begrepen dat je ook daar zelf voor zorg moet dragen. Tja, je kan daar wat van vinden. Maar ’s lands wijs, ’s lands eer laten we maar zeggen. Naast de staatsziekenhuizen heb je ook nog universiteitsziekenhuizen (die vaak gedeeltelijk privé zijn) en volledige privé ziekenhuizen. En omdat je hier de rekening zelf oppakt is het hier anders geregeld. Hoe? Geen idee. Gewoon zelf de rekening ophalen en contact aftikken. Maar hoe de verzorging hier geregeld is… ik denk dat het een kwestie is van hoeveel je zelf betaald. Maar gelukkig heb ik daar nog niet veel mee te maken gehad.

Nog even iets heel anders. Zoals jullie weten (en anders weet je het nu) zijn wij 01 april 2021 geëmigreerd van Nederland naar Turkije. Dat was me toch een spannende periode. Al was het maar omdat het precies in de piek van de Corona pandemie was. In die periode hebben we dus alles zo goed en zo kwaad als het ging uitgezocht over wat we nodig hadden. En om niet voor verrassingen te komen hebben we alles in het extreme gedaan. Denk bijvoorbeeld aan documenten die je bij je gemeente kan opvragen. De één vertelde ons dat je dit document moest mee nemen, weer een ander vertelde dat je weer een ander document moest mee nemen. Dus… we hebben gewoon werkelijk alles opgevraagd wat op te vragen viel.
Vanuit die periode hebben we dus best wat kennis opgedaan. Kennis die we graag willen delen met mensen die dezelfde stap willen nemen, mensen die ook willen emigreren naar Turkije. Maar let op, hier komt het addertje… we hebben het over Turkije. Een fantastisch land om in te wonen. Maar ook een land met compleet andere normen en waarde, een land waar willekeur hoogtij viert. Vandaag is het antwoord op je vraag A morgen is het antwoord op woordelijk de zelfde vraag B en volgende week is het antwoord X. Kijk niet raar op dat een maand later het antwoord toch weer B is, of A of toch misschien wel K. Dus de eerste en misschien wel de meest belangrijke tip… heb geduld.
Nu weten mensen ons al wel te vinden met een diversiteit aan vragen welke ik naar beste eer en geweten beantwoord. Maar let op, elke situatie is anders en uniek. Dus wat bij ons wel werkte kan bij jou misschien helemaal niet. Of juist anders om, dat het voor jou wel werkt maar dat het bij ons helemaal anders ging. Wat wij zeker kunnen doen is je de juiste kant op sturen om je antwoord te halen, als wij zelf het antwoord niet kennen (of als we niet zeker van ons antwoord zijn) Onthoud dus, ik kan je informeren vanuit onze eigen situatie. Maar misschien is jou situatie dus helemaal anders.
Belangrijk voor je überhaupt denkt over de invulling van je droom om te gaan wonen in Turkije:
– heb je een inkomen of anders voldoende financiële middelen om te kunnen leven. Turkije kent niet de zelfde sociale voorzieningen als Nederland. Houd daar dus rekening mee.
– heb je huisvesting
– waar wil je gaan wonen. Waarom is dat belangrijk, naast de meest voor de hand liggende redenen? In Turkije heb je momenteel de situatie dat niet iedereen een Ikamet (een verblijfsvergunning) krijgt. Vooral in de populaire toeristische gebieden ligt dat soms moeilijk. Dus zoek uit voor je iets gaat doen of het gebied waar jij wil wonen, of je daar in aanmerking kan komen voor een Ikamet.
– als je de mogelijkheid hebt kom ook eens in het laagseizoen naar Turkije. In Antalya, Alanya, Marmaris etc is het in de zomer gezellig druk en prima vertoeven. Maar in de winter is het een stuk rustiger en is veel horeca gewoon dicht.
– wil je hier gaan werken? dat kan vaak wel. maar… 80% is in callcentra werk. Dat moet je willen.

Dus heb je vragen, benader ons gewoon via facebook (Roland vind je hier via Facebook en mijn vrouw Selma vind je hier op Facebook)