Ik zeg goeie dag ee’m. Al weer bijna een week voorbij. En ja, zoals je van ons gewend bent is er weer van alles gebeurt. In de afgelopen 6 dagen is er een beste bak water gevallen. En ach, niet moet en alles mag. Dus als het regent heb ik geen zin om naar buiten te gaan als het niet moet. Dus mooi bij huis gebleven. Ik ben één dag op stap geweest, zoals je op facebook hebt kunnen zien. Opzoek naar mooie bloemen. Hier het resultaat van die bloemen shoot. (ik heb ook gelijk de bloemen van vandaag er bij gevoegd. Dan zijn jullie weer even bij. Oh en doe je zelf een plezier, klik op de foto voor het complete resultaat) _{de tekst gaat door onder de foto’s}

Oh, en er was nog een hele belangrijke reden waarom ik 6 dagen niet hier te vinden was. 06 juni 2008 om 13:30 uur zijn Selma en ik in het huwelijksbootje gestapt. En dat is gewoon al 15 jaar terug. Toen we aankondigde dat we gingen trouwen keek iedereen ons aan met een blik…. dat gaat nooit lang duren. Hahaha lekker puh, wellus waar. And this is just the beginning. Als het aan ons ligt knopen we daar zeker nog 35 jaar aan vast. Een feestje vieren ter ere van ons 50 jarig huwelijk, ja dat lijkt ons wel wat.

En zo’n geweldige dag 06-06-2008 was, zo’n bizare dag was 06-06-2023. Omdat het door de foto’s best een heel stuk wordt zal ik de verkorte versie hier vertellen. We hebben eigenlijk al sinds we hier wonen gezeur met het riool. Dan weer zit de hoofdriool verstopt (maar ik kan hem heus wel vinden hoor) en dan weer onze eigen rioolbuis. Echt heel frustrerend want uiteraard gebeurt dat altijd als het niet uitkomt. Nu viel dat laatste nu wel een beetje mee, maar toch. Selma had een boze brief gestuurd en even uitgelegd dat wij heel goed de weg weten in het land van de sociale media. Dus ze gaf ze nog één kans (en nee Kenan, deze keer was nog één kans ook echt nog één kans 😜) En tot onze verbazing stonden ze om 08:00 uur hier voor de deur met een hele ploeg mensen. Ja echt waar… om 8 uur. In Turkije. We wisten niet wat ons overkwam. Het doel was om ons probleem op te lossen en gelijktijdig onze weg provisorisch te repareren. Maarrrrr…. het waren dezelfde prutsers die hier het gas aan proberen te leggen. Dus…. in no time was de waterleiding weer dwars door midden (gelukkig voor de meter, dus dat kost mij niets) én onze riool was dwars doormidden (hoe dan…. leg die ff-ing telefoon weg als je aan het werk bent) Samen met Selma ben ik zo boos geworden en heeft Selma elk telefoonnummer gebeld dat ze kende van mensen die bij de gemeente werken… binnen een half uur stonden er wel 10 man met hun handen in de zak niets te doen. Politie er weer bij want we hadden de hele weg afgesloten.
Goed, uiteindelijk alles weer aangesloten en de weg was weer dicht gegooid. Klaar? Neeeee….. water er weer af. Oh… dat hadden wij even gemist. Ivm onderhoudswerkzaamheden hadden ze het water in heel Şuhut afgesloten. Hé, maar hoe kan dat nou? De rioolput stroomt over. Jullie hadden het toch gefixt? Nou, wat blijkt…. tijdens de bouw heeft onze opper-prutser Fatih Sarıkoç van Sarıkoç Mimarlık & Gayrimenkul (de makelaar, die tevens aannemer, tevens project manager, tevens opper-prutser is) materialen besteld om de riool aan te leggen van een naar nu blijkt waardeloze kwaliteit. De rioolpijp was gewoon ingedrukt op verschillende plekken ondanks een deklaag van 25 cm van het meest harde gewapend beton. En natuurlijk, de vogel is gevlogen. Hij krijgt nog steeds geld van ons. Ik wacht op het moment dat hij hier aan de deur staat.
Hier is het echt ons kent ons. Dus iemand van die ploeg kende nog wel iemand die ons probleem met de riool kon oplossen. Goed, laat maar komen want het moet toch klaar. Een hele aardige meneer kwam gelijk en die begon gelijk met het oplossen van ons probleem. Aan het einden van de dag (we leven dan nog steeds 06-06) had hij het complete probleem gelokaliseerd en beloofde ons om de dag later (dus 07-06-23) terug te komen en dan zou hij 1 volle dag bezig zijn. Goed, alle afspraken afgezegd en daar zaten we met ons goede gedrag…. al wat er kwam maar geen Usta. Steeds bellen. Steeds te horen krijgen dat hij nog echt wel kwam. Maar steeds kwam hij niet. Pffff ik ontplofte zowat. Nu moesten wij nog zand in onze plantenbak hebben. Dus uit arren moede hebben we dat zand maar laten komen. Ik kan je vertellen…. 3 m3 zwart zand is best veel als je dat samen met Selma zelf moet verplaatsen van de stort plek naar de plantenbak. _{de tekst gaat door onder de foto’s}

Whaaaa, 08-06 kwam de meneer dan eindelijk om onze riool te maken. Harde werker, kan je niets van zeggen. Hij wilde niet eens stoppen voor de thee. En wij hebben het zand project afgemaakt. Donders, ik was kapot…. _{de tekst gaat door onder de foto’s}

Klaar? Nou…. ik had nog een appeltje te schillen met de leiding op de school van Kenan. Onze zoon is gelukkig geen heilige. Dikke boef is het die regelmatig de grenzen opzoekt. Dat vind ik helemaal niet erg. Deed ik vroeger ook. Wordt die groot van. Maar, wij hebben de juf regelmatig aangegeven dat wij niet gaan vertellen hoe zij haar werk moet doen maar wij kennen onzen zoon. Onze zoon heeft kaders nodig. En binnen die kaders mag hij heerlijk gek doen. En als hij over de grenzen heen gaat moet je hem dat even heel duidelijk vertellen. Nu bij dat laatste wringt een beetje de schoen. Zijn meest extreme straf? “Foei Kenen, dat moet je niet weer doen hoor want dat is niet aardig” En dat is het dan. Laatst was er weer een incident gebeurt met Kenan. En nu hebben we de juf eindelijk wel zo ver dat ze ons voor dat Kenan thuis is even belt. Maar zonder in detail te gaan, dit konden ze Kenan niet aanrekenen vonden wij. Dus wij hebben een gesprek aangevraagd met de directrice. En ik was er zo klaar mee, ik heb gevraagd of er een docent Engels bij kon zitten zodat ik het gesprek kon doen en dat Selma vrijuit kon praten zonder steeds te moeten vertalen. Ik heb mijn verhaal kunnen doen en ik heb het idee dat de school ons ook begrijpt. Bovengemiddeld intelligente kindjes hebben gewoon uitdagingen nodig. Anders gaan ze ongewenst gedrag vertonen. Het grappige was dat de directrice even een zijpad nam toen we het hadden over de veiligheid op school. Elke bezoeker (dus ook ouders) moeten zich eigenlijk inschrijven en dan zouden ze een bezoekerspas moeten krijgen. En deze regel bestond al maar was sinds de begin van dit schooljaar aangescherpt (…) Toen ik vertelde dat ik in de ruim 2 jaar dat ik nu op deze school kom nog nooit zon pas heb gekregen (en nee, nu dus ook niet) zag ik dat kleine keurig geklede dametje langzaam maar zeer zeker veranderen in een kleine hulk. Geloof mij, ik zat ineens weer op school en voelde me weer net zo als toen ik naar de directeur moest hahahaha. Wat een boze energie kwam daar uit die dame. Afscheid genomen na een verder plezierig gesprek. Klaar.
Of toch niet. Een dag later werden we gebeld door de verpleegkundige van school. Dat is wel fijn, ze hebben daar gewoon standaard een verpleegkundige rond hobbelen. Of wij Kenan wilde ophalen. Nee, het is niet ernstig (waarom bel je dan…. 🤬) maar het was beter om direct even naar de dokter te gaan. Geloof mij, ik was heel erg blij dat de politie het hier niet zo nou neemt met de regels. Ik weet nu dat als het moet ik tijdens de spits in ongeveer 20 minuten naar school kan rijden (normaal 45 minuten). Toen we op school waren zei ik tegen Selma dat we gewoon zoals altijd, door de hoofdpoort te lopen…. verder nix zeggen en dom kiek’n (nu kan ik dat heeeel goed) en eens zien of ik aangesproken zou worden door de beveiliger. Nou je raad het al…. nope. Helemaal niets. Nog gekker, ik liep met Kenan aan de hand naar buiten zonder dat ook maar iemand mij wat deed. Dus, Selma gelijk maar weer de directrice gebeld. Weer 1000x sorry… nou, ik ben benieuwd. (en Kenan had inderdaad niets ernstigs. Hij had wat last van een soort zonneallergie of een reactie op de warmte. Zalfje er op en klaar)

En vandaag een memorabele dag voor ons mannetje. Tot nu toe had hij de pech dat als zijn klas met schoolreisje ging er altijd wel iets was waardoor hij niet mee kon. Of we waren op vakantie, of hij had corona. Maar nu was het dan eindelijk zo ver…. hij kon mee. Maar hoe dichter de datum van het reisje kwam, hoe minder zin hij had. Zelfs zo ver dat hij zei dat hij niet mee kon. Het was te duur volgens hem…. Hij moest dan 2 uur in de bus zitten….. Hij kon niet een hele dag zonder papa en mama etc etc. Ik heb alle excuses wel gehoord. Hahaha de lieve schat. Maar waarom de school besloten heeft om de kinderen om 07:30 te laten vertrekken vanaf school. Pffff, das toch geen tijd op een zaterdag. Maar goed, we hebben het gered. We krijgen nu regelmatig foto’s geappt van de juf en zo te zien hebben ze het heerlijk. Ik ben erg benieuwd naar alle verhalen.

Zo, maar jullie zijn weer helemaal bij. Gisteren hebben we alle vignetten gekocht voor onze reis naar Nederland. Dus 2 juli kunnen we. Dan rest mij niets anders dan te schrijven wat ik altijd schrijf….. voor straks lekker slapen en morgen gezond weer op. En niet vergeten, gebruik je verstand en blijf gezond.