Op de dag af 14 dagen geleden sinds ik hier wat geschreven heb. Aan de ene kant zit er zo veel in mn hoofd wat ik hier met jullie zou kunnen delen. Maar aan de andere kant lijken mijn vingers wel vast geroest. Wat moet ik schrijven, waar moet ik beginnen.

_{(je kan door bovenstaande foto’s scrollen door op de pijltjes links en rechts te klikken)}

Twintig oktober begon een spannende week. Voor Kenan, maar ook wel een beetje voor ons. We kregen bezoek. Yorick (een oud klasgenoot van Kenan uit Gieterveen) kwam samen met zijn moeder naar Şuhut) een weekje logeren. Voor Albertje en Yorick was het de eerste keer dat ze zo ver gingen vliegen. Ik kan me de eerste keer nog wel herinneren, dat ik ging vliegen en dat was alleen maar van Parijs naar Amsterdam. Maar, het ging allemaal goed. Het ging zelfs zo goed, bij aankomst leek het er op dat hun koffer weg was. Na even gewacht te hebben bij de bagageband terwijl iedereen weg was heeft ze alarm geslagen. Ze werden verwezen naar ‘the red office’. Geen idee, ik kende het niet. Maar, uiteindelijk kreeg ze hun koffer en konden we op weg naar Şuhut.
We hebben het heerlijk gehad samen. We hebben echt de mogelijkheid gehad om ze te laten zien hoe mooi het hier is. Maar ook hoe leuk het vertoeven is voor de kinderen. Die arme Yorick, hij zat zo vol van alle belevenissen, het mannetje kon er gewoon niet van slapen.

Donderdagavond hebben we eerst nog even samen gegeten bij Kenan en Yorick’s favoriete restaurant. En daarna zijn we rustig weer naar Izmir gereden. In deze week hebben we onze vriendschap echt naar een hoger niveau kunnen tillen. Onder de belofte dat ze gauw weer terug komen (en dit keer komt dab papa Nils ook mee…) hebben we afscheid genomen. Ik heb die nacht geslapen in het TAV hotel en ben vrijdag rustig weer naar huis gereden.
Thuis gekomen merk je dat je geen 18 meer bent hahahaha. Twee keer op en neer naar Izmir (2x 11 uur sturen) ging me niet in de koude kleren zitten. Maar, ik deed het met plezier. Ik kan bijna wel een taxi bedrijf beginnen hahaha. Mijn schoonouders zijn op dit moment in Turkije maar moeten door omstandigheden weer naar Nederland. Dus komende vrijdag rijd ik weer ‘even’ op en neer naar Izmir om mn schoonouders naar Izmir te brengen. En ook dat doe ik met liefde. Hahaha maar volgende week doe ik heel weinig denk ik 😉

Nog even een kleine update op het gebied van de zonnepanelen. Nee, het is nog steeds niet klaar. Nu is het al wel zo dat Oedaş is geweest om de door ons gekochte nieuwe meter te plaatsen en een modem zodat het ‘een slimme meter is geworden. We hebben even gezellig gekletst met die gasten die dat kwamen doen. EN die vertelde tussen neus en lippen door dat wij de boel wel leuk voor elkaar hebben, maar…. in de huidige staat zal het worden afgekeurd. De reden is dat wij de kasten zoals de omvormer en de elektriciteitsmeter gewoon buiten het huis hebben hangen (dit hebben ze overigens zelf gedaan). Kinderen kunnen bij de kabels en dat mag niet. Bouwvakkers hangen ongezekerd aan hoogbouw van 4 hoog en daar doet niemand wat aan, maar wij hebben op 2,5 meter hoog kabels buiten het huis in een metalen mantel en dat mag niet want stel je voor dat kinderen een lader pakken om aan die kabels te gaan hangen….. tja, nou…. ik vind daar wat van.

Maar goed, je kan dwars gaan liggen of je kan proactief op zoek naar een oplossing. Oh ja, we moesten wel zorgen voor een goede beluchting omdat die dingen best warm kunnen worden. Dus de timmerman maar gebeld en gevraagd wat het zou kosten als hij een houten kast zou bouwen. Dan kunnen we daar bijvoorbeeld ook onze klompen in stoppen etc onder het motto van de nood een deugd maken. Hout is goud…. ook hier. Dus een houten kast kost ons ₺ 15.000 (een kleine € 500) Pffff…. wat een geld voor een kast die ik niet wil. Andere oplossingen dan? De timmerman kende wel iemand die het in plastic kan doen. Heb je ook geen problemen met regen en sneeuw. Kosten: ₺ 17.000 (ruim € 560) Duzzzzz…. plastic werd het dus zéker niet. Toen opperde ik of het niet kon met stenen muren. Heb je ook geen problemen met regen en sneeuw. Lang verhaal kort…. we hebben een goede bouwvakker gevonden die nog wel tijd had om ons op hele korte termijn kon helpen. Hij doet het samen met de timmerman, die een kozijn komt maken om de oude deur van mn schoonouders er in te hangen, voor een totaal bedrag van…… ₺ 5700 (ongeveer €190)
Het is een kast van 2 meter breed en 80 cm diep. Ja, jammer van de ruimte. Gelukkig is onze veranda groot zat (20 m2), dus we houden zat ruimte over. Op advies van de bouwvakker laten we het over de winter rusten en dan in de lente kunnen we het laten stucen om het vervolgens te laten verven in de kleur van het huis. En wat kost dat stucen? De nieuwe meterkast én onze schuur (7 meter bij 3 meter en 2,5 meter hoog) strak in de stuc zetten voor ₺ 5000 (€ 165). Als ik kijk hoe netjes en waterpas hij werkt…. ik denk dat we maar contact moeten houden met deze man.

En het grappige is… deze bouwvakker heeft meegewerkt aan het huidige huis van mijn schoonouders. En nee, dat wisten we niet van elkaar. Hoe klein is de wereld.

Goed, we hebben de zonnepaneel verkoper gezegd dat hij de laatste stap bij Oedaş in werking kan zetten. Er moet nog een controleur komen van Oedaş die samen met de technische man van de Kaptan Solar Enerji de boel komen bekijken, een paar stickers plakken (echt waar…) en dan is het eindelijk klaar.
Echt Roland? Is het dan echt klaar? Nee, natuurlijk niet. Dan moeten ze het geheel bij Oedaş nog administratief verwerken. En volgens horen zeggen kan dat ook nog wel een paar maanden duren (…) Dus Selma en ik gaan er maar van uit dat we volgend voorjaar echt de eerste lira’s kunnen verwachten van de door ons opgewekte energie. En dan heeft het hele project ongeveer een jaar geduurd.

Zo, vandaag een beetje creatief bezig geweest om de inzendingen te creëren voor de foto-projecten waar ik aan mee doe. (de Foto7Weekse en de 3x 50) En voor nu sluit ik mijn verhaal van vandaag maar weer af. Tot een volgende keer. Laterzzzzzzzz