Godverdomme, wat mis ik mijn moeder….. 🎶”Kon ik nog maar even bij je zijn”🎵…. Nou, dat dus. Dat is momenteel mijn gevoel. Pffff, en moet je na gaan…. ik raak over het algemeen nooit geëmotioneerd door muziek. Ik vind het of mooi of niet. Nu waren we net thuis en besloot ik om even “Maestro” terug te kijken en ik hield het gewoon niet droog.

En dan zit mijn rechter arm me ook nog ik in de weg. Sinds een paar weken gebeuren en rare dingen in mn arm. Het begon eigenlijk toen ik merkte dat ik de nieuwe jampot steeds lastiger open kon krijgen. Ik dacht nog van wat gek, de fabriek zal zn instelling wel veranderd hebben. Maar gedurende de tijd vorderde kreeg ik meerdere symptomen. Soms kreeg ik “pins and needles” in mn arm. Je weet wel, dat gevoel alsof je hele arm slaapt. Maar ik kon dat (en nog steeds niet) niet thuis brengen. Het was niet alsof ik op mn arm lag of zo. Af en toe kreeg ik een wat pijnlijk gevoel in mn nek en mn schouder. En toen ik een soort van stuwend gevoel in mn onderarm kreeg was het voor mij toch wel het moment om Selma te informeren en een afspraak te maken met een arts. En dan kom je in de Turkse medische molen. Je kan wel naar een huisarts maar die zal vragen naar welke specialist je wil. Dus Selma gaf aan dat we het beste maar konden bij de neuroloog.

Vandaag had ik om 09:10 uur een afspraak bij de neuroloog in het Afyonkarahisar Devlet Hastanesi (het staatsziekenhuis in Afyonkarahisar). En dan begint het feest. Om 09:30 uur was er nog geen patiënt naar binnen geroepen. En geloof mij, wat ik zie zien de andere patiënten ook hahaha. Maar gewoon drie rijen dik voor de deur van de dokter gaan staan want je weet maar nooit. 😂😂
Zelfs toen de assistent aangaf dat de dokter nog bezig was met haar visite op de afdelingen bleven de mensen gewoon staan hahaha.
Toen de dokter eindelijk met haar poli spreekuur begon werden de patiënten netjes volgens afspraak opgeroepen. Maar, zodra er een patiënt klaar was dromde de mensen de kamer van de dokter binnen. En respect, ze behield haar geduld en iedere keer vertelde ze de mensen dat als ze netjes in de wachtkamer gingen zitten ze echt wel aan de beurt kwamen…. mits ze een afspraak hebben.

Nou, met een klein uurtje vertraging was ik aan de beurt. Ik gaf de dokter gelijk een flinke schrik. Ik heb ondertussen van die standaard zinnetjes geleerd. “Ik ben buitenlander en ik spreek heel weinig turks. Spreekt u misschien Engels of Duits?” Je zag haar in paniek naar Selma kijken. En Selma stelde haar gauw gerust, “ja hoor, ik ben Turkse en spreek gewoon Turks” Lichamelijk onderzoek doen ze hier volgens mij niet aan…. dus Selma vertelde mijn verhaal en ze begon gelijk te schrijven. Toen we door kregen dat ze mij ook een CT of een MRI scan wilde laten doen gaven we aan dat haar collega’s van die afdeling daar moeite mee hebben gezien mijn gewicht. Ik ben 132 kg en ze beweren dat je niet zwaarder mag zijn dan 120kg. Anders gaat het apparaat kapot. Mijn neuroloog keek vol verwondering op van haar werk, schudde haar wijze hoof en zei “we hebben ze al veel zwaarder verwezen. Als ze stom doen moet je gewoon een beetje jokken” Dus….

Als de mensen rustig en duidelijk Turks spreken kan ik het over het algemeen wel redelijk volgen. Nu praten de Turkse artsen zoals de Nederlandse artsen schrijven. Onverstaanbaar dus, zelfs voor Selma. Dus wat ze nu allemaal voorschreef, op dat moment wisten we dat niet. Dus vol verwarring verlieten we de kamer van de dokter. (althans, we ‘vochten’ ons een weg naar buiten 😂)
Ik ging er eigenlijk vanuit dat de neuroloog helemaal niet de goede specialist was, ik was er voor mezelf van overtuigd dat ik een verwijzing ging krijgen naar een fysiotherapeut. Of in het meest erge geval, dat ze dacht aan een nek hernia. Ik heb er immers al een paar van die dingen gehad en de klachten waren wel enigszins vergelijkbaar. Maar we zijn even gaan zitten om de papieren te bestuderen die we mee hadden gekregen.
Lang verhaal kort, ik heb drie onderzoeken voorgeschreven gekregen:
* een echo van mn halsslagaders
* een EMG
* een Tomografie

Dus dat was dat. Toen op weg om een afspraak te maken voor de andere twee onderzoeken. Eerst maar eens opzoek naar de afdeling die een EMG doet. Tja, en waar vraag je dat? Natuurlijk aan de portier in het ziekenhuis hihihihi. Toen Selma dit na vroeg heb ik aan mn grote vrind Google gevraagd van een EMG ook al weer is. Het EMG onderzoekt de werking van zenuwen en spieren in armen, gelaat, nek, schouders, rug of benen. Het bestaat uit zenuwgeleidingsonderzoek en spieronderzoek. Jaaaaa, nu weet ik het weer. Dit onderzoek heb ik ook wel eens gehad na mn twee hernia operaties. Dan sturen ze stroomstootjes door je zenuwen en spieren om te kijken of de geleiding nog oké is. Niet echt een heel plezierig onderzoek, ze prikken met van die soort acupunctuur naaldjes in je spieren en zenuwen. Maar goed, ik heb ook wel vervelender onderzoeken meegemaakt.

Ooohhh…. een CT scan. Dat ken ik wel. In zo’n soort grote centrifuge die een tering herrie maakt. Nog even verder lezen…. huh, een CT scan van mn hoofd? Nu ben ik na jaren lange ervaring als patiënt geen hypochonder en heb echt wel het nodige gezien en meegemaakt. Maar als ik dergelijke onderzoeken moet laten doen vraag ik meestal wel even aan de dokter van het hoe en waarom en waar ze mogelijk aan denkt. Helaas, dat hebben we niet gedaan. Dus tja…. dan maar even in de zenuwen zitten wat stiekum heb ik die nu wel ineens. Wellicht dat ik daarom ook vandaag ineens zo aan mn moeder moet denken. Mn moeder heeft immers de strijd tegen de kanker verloren. Ik heb last van mn arm met wat vage klachten…. het zal toch niet….. Nee, Roland. Zo mag je niet denken. Je hebt gewoon een spiertje verrekt of een zenuw die klem zit. In het ernstigste geval heb je mogelijk een hernia maar meer ook zeker niet.

Update van ons bos…. nou, dat ging even anders dan gehoopt. We waren lekker bezig maar toen brak de steel van mn spade. Dus vandaag maar even een nieuwe steel gescoord en dan gaan we vanmiddag maar even kijken of we de laatste 10 bomen ook de grond in krijgen. Hopelijk blijven onze hondje van onze nieuwe aanplant af. Meneer en mevrouw zijn namelijk nogal als we het niet kennen dan kauwen we het kapot of graven we het in ieder geval op. En om de honden nu vast te gaan zetten tot dat de bomen zo groot zijn dat ze ze niet meer kunnen uitgraven…. dat vind ik ook zo wat. Dan zijn we al gauw een jaar of 10 verder denk ik. Dus nee, das geen optie.

Zo, dan zijn jullie even weer bij. De emoties weer terug gestopt in het laadje met de letter E. Zo eerst even een broodje smeren voor de lunch. Dan de spade weer ophalen. Ja, hier doe je dat soort dingen niet zelf hahahaha een steel vervangen doen ze hier voor je voor 100tl. En tegen de huidige koers is dat € 3,05 inclusief steel.
Dus lieve menschen….. het zonnetje schijnt, de lucht is blauw. Lieve Selma, kom maar gauw. Even eten en dan gaan we aan het werk.