We don’t ask questions or try to explain,
It just happens this way….

Zeventien jaar geleden stapten we samen het onbekende tegemoet. Hand in hand, tegen de stroom in, terwijl de wereld fluisterde dat wij te verschillend waren. Leeftijd, geloof, afkomst—het waren slechts woorden voor anderen, geen obstakels voor ons.

We hebben stormen getrotseerd en bruggen gebouwd waar anderen kloven zagen. We hebben gelachen tot de zon opkwam en gehuild in de wetenschap dat we nooit alleen waren. Waar beren op de weg verschenen, vonden we de kracht om ze te temmen. Niet omdat het altijd makkelijk was, maar omdat wij kozen. Voor elkaar. Voor altijd.

Vandaag kijk ik naar jou en zie ik niet alleen de vrouw met wie ik trouwde, maar mijn kompas, mijn thuis. De jaren mogen tellen, maar mijn liefde voor jou blijft tijdloos.

Op naar morgen, samen. Zoals altijd. ❤️