Zoals jullie mogelijk weten hebben Selma en ik een nieuwe baan. Wij zijn privéchauffeur. Het betaalt niet goed, de werktijden zijn onmogelijk, maar de klant is gelukkig onze eigen zoon en onze liefde vergoedt alles. Die klant heet Kenan en speelt basketbal in Afyonkarahisar.
Een talentenjacht in de derde klas
Drie jaar geleden, in de derde klas, werd Kenan op school getest op zijn sportcapaciteiten. Eerlijk is eerlijk: Selma en ik waren stomverbaasd. Kenan stak er met kop en schouders bovenuit. Niet alleen boven zijn klas, maar boven heel de stad Afyonkarahisar en zelfs het hele district.
Hij werd uitgenodigd om een jaar lang elke zaterdag te komen sporten in Afyonkarahisar. Daar probeerden ze verschillende sporten uit om te ontdekken welke aanleg de kinderen voor welke sport hebben. Dus elke zaterdag naar Afyon, Kenan afzetten, wachten in de auto op onze aankomende topsporter en weer naar huis. Het leuke was dat ik aan zijn humeur kon zien welke sport hij leuk vond en welke vooral niet.
Geen Messi, wel volleybal
Aan het einde van dat jaar werd Kenan opnieuw getest. Hij zat in de bovenste regionen van de groep. En welke sport kwam eruit? Volleybal, met basketbal op de tweede plaats. Kenan was eerst even teleurgesteld, want hij hoopte stiekem dat er een nieuwe Messi in hem schuilde. Toen hij op internet zag hoe gespierd de armen van volleyballers zijn, was hij snel om.
Dus gingen wij op zoek naar een volleybalteam. Er zijn genoeg in Afyonkarahisar en omgeving, en zo te zien ook best goed op landelijk niveau. Alleen: het zijn allemaal meisjes- en damesteams. Een jongens- of herenteam? Niet te vinden. Teleurstelling nummer twee.
Basketbal in Afyonkarahisar, een seizoen vol leren
Dus schreven we hem in bij het basketbalteam dat uit datzelfde programma voortkwam, het talententeam. Jongens die nog nooit in teamverband hadden gebasketbald. De coach was er direct duidelijk over: het eerste seizoen is een leerseizoen, dus reken er maar op dat we alles verliezen. Het belangrijkste is dat ze plezier hebben.
Wij hadden met Kenan afgesproken dat hij minstens één seizoen zou afmaken. Vond hij het daarna niks, dan zochten we een andere teamsport. Maar hij vond het leuk. En toen leuker. En toen zo leuk dat voetbal naar de achtergrond verdween. Selma en ik waren inmiddels officieel privéchauffeur van de toekomstige MVP van de NBA. Wil je zien hoe dat eruitziet, kijk dan eens naar de foto’s van een wedstrijd van Afyon GSK.
Onze werktijden worden steeds langer
De trainingen werden intensiever. Eerst 2x per week trainen en in het weekend een wedstrijd. Daarna had de coach er zin in en werd het 3x per week. Onze werktijden als privéchauffeur groeiden vrolijk mee. Zelfs toen de licentieperikelen dit jaar een hoogtepunt bereikten (daar schreef ik al over in Basketbal in Turkije: Kenan mag niet meespelen, bureaucratie is gemeen), bleef Kenan super gemotiveerd.
Inmiddels is het weer teruggebracht naar 2x per week trainen en 1x per week een wedstrijd. In de vakanties wordt wat vaker getraind en dan rijden wij hem elke keer naar Afyon. Dat doen we met liefde.
En ons salaris?
Dat Kenan super gemotiveerd blijft, dat we hem zien verbeteren en een dikke knuffel van Kenan. Meer dan genoeg. Mocht hij later in de NBA spelen, dan hoop ik dat hij zijn chauffeurs niet vergeet.
De route in een hyperlapse
Om jullie een idee te geven van de route die wij elke keer rijden, heb ik er een hyperlapse van gemaakt. Een rit van Şuhut naar Afyonkarahisar in een paar seconden, dat scheelt een hoop benzine.
Meer over het dorp waar Kenan opgroeit lees je op de pagina Şuhut: wonen en leven in een Turks dorp.
Over de schrijver: Roland Tel
Drent in Şuhut sinds 2021. Ik schrijf over het dagelijks leven, emigreren en fotograferen in Turkije, en alles wat ik hier zelf meemaak. Lees meer over mij.
Heb je naar aanleiding van dit verhaal een vraag, of wil je graag een samenwerking aangaan?
Neem dan even contact met mij op via het contactformulier.