Goedenavond en iyi akşamlar! Welkom bij het allereerste bericht op mijn blog over emigreren naar Turkije.
Ik ben hiermee gestart geïnspireerd door mijn goede vrienden Sébastien en Marion, die al tijden schrijven over hun belevenissen in Gambia (zeker de moeite waard om eens te bekijken: (bass0.home.blog).
Toen we de definitieve stap namen voor het emigreren naar Turkije, wisten we dat het één groot avontuur zou worden. Ondertussen wonen we alweer 2,5 maand in Turkije. Het is en blijft inderdaad één groot avontuur. Tot nu toe deelde ik mijn updates vooral via Facebook, maar op een eigen blog heb ik net wat meer vrijheid. En wie weet… na alle reacties van mensen die roepen dat ik een boek moet schrijven, is dit een mooie eerste stap!
Maar wat is nu eigenlijk een blog? Een blog of weblog is een persoonlijk dagboek op een website dat regelmatig, soms meermalen per dag, wordt bijgehouden. Meestal gaat het om teksten die in chronologische volgorde verschijnen…. Het is het persoonlijke of gespecialiseerde karakter dat blogs interessant maakt voor bezoekers.
Dus ja, ik zal proberen om regelmatig hier onze avonturen te beschrijven. Want ja, ondertussen wonen we al weer 2,5 maand in Turkije maar het is en blijft één groot avontuur. Tot nu toe deed ik dat op facebook maar ik heb de indruk dat ik hier wat meer mogelijkheden heb. En op facebook krijg ik verschillende reacties, dat mensen mijn manier van schrijven weten te waarderen. Zo erg dat ze roepen dat ik maar een boek moet gaan schrijven. Nou, zo ver is het nog zéker niet. Maar laten we eens een paar maanden kijken wat de reacties zullen zijn op mijn blog.
Voetbal kijken in Şuhut: een complete blackout
Goed, vandaag was het dus maandag. De dag na de avond die een voetbalfeest moest worden. Nou, voor velen is het dat ook geworden. Maar hier in Şuhut liep dat dus ff anders.
Er ontstond een gigantisch onweer en precies een halfuur voor de aftrap van Nederland – Oekraïne barstte het los. En je bedenkt het niet… exact twee minuten voor het fluitsignaal klapte de elektriciteit eruit. Alles op zwart. Een complete blackout.
Na een halfuur kwam de stroom steeds beetjes bij beetjes terug — nét voldoende om de tv op te starten, waarna het er meteen weer uitklapte. Gezien de uitslag van het Turkse elftal een paar dagen daarvoor, vermoedde ik bijna opzet! Rond de 70e minuut was er eindelijk euforie: stroom én een 2-0 voorsprong. Dat die voorsprong binnen vier minuten verdampte naar 2-2 maakte het bloedstollend spannend, maar gelukkig pakten we alsnog de winst.
Emigreren naar Turkije: Op zoek naar ons droomhuis
Voor de lezers die onze stap om te emigreren naar Turkije volgen: ons plan is om ongeveer een jaar in Şuhut te blijven wonen. Die periode gebruiken we om te ‘landen’ en alle administratie af te ronden — denk aan de verblijfsvergunning, verzekeringen en een goede plek vinden voor onze zoon Kenan.
Şuhut is voor ons een tussenstation; we willen uiteindelijk graag richting de Egeïsche kust (in de buurt van Izmir, Didim of Kuşadası). Nu Kenan weer naar school gaat, wandelen Selma en ik veel in de buurt om ideeën op te doen voor ons toekomstige droomhuis.
Zo liepen we laatst langs een intrigerende woning. “Hier zou je zo een horrorfilm kunnen opnemen, Haunted House,” zeiden we tegen elkaar. Het staat niet aan de kust, niet te koop en je zou het compleet moeten renoveren. En aangezien de meeste mensen in Turkije liever nieuw bouwen dan renoveren, gaat dit ‘m niet worden. Maar het geeft wel aan: het bloed kruipt waar het niet gaan kan!
Gebitszorg en onze ervaringen bij het emigreren naar Turkije
Morgen staat (hopelijk) de laatste afspraak voor mijn nieuwe gebit op de planning. Ook hier even een klein stukje voorgeschiedenis: eind vorig jaar zou ik in Nederland geopereerd worden aan mijn kaak om oude, loszittende implantaten te verwijderen. Corona gooide echter roet in het eten, terwijl het kaakbot langzaam verdween.
Begin dit jaar ben ik alsnog succesvol geopereerd in het UMCG en zijn er vier nieuwe implantaten geplaatst. Omdat onze verhuizing niet langer kon wachten, zijn we met een stapel medische papieren naar Turkije vertrokken.
Hier vonden we een geschikte implantoloog in Emirdağ. Dat ging niet zonder slag of stoot — we werden op een gegeven moment zelfs beschuldigd van het betalen met een vals briefje van € 50! Toen we voorstelden om samen de politie erbij te halen, trokken ze die beschuldiging gelukkig snel in met de nodige excuses. De ingreep zelf verliep gelukkig vlekkeloos (en dat voor iemand met een extreem kokhalsreflex). Morgen mag ik mijn nieuwe gebit ophalen!
Op foto-avontuur
Woensdag gaan Selma en ik weer op pad met de camera. Lekker verdwalen op plekjes waar we allebei de weg niet kennen. Vandaag kwam ik per ongeluk al op een prachtig punt uit waar ik woensdag absoluut wat foto’s wil maken.
Ik ben van plan om hier regelmatig onze avonturen te schrijven én mijn fotografie te delen. Wat vind je ervan dat ik met dit blog gestart ben? Laat gerust een reactie of tip achter hieronder!
Voor nu een hele fijne avond en onthoud: geniet ervan, want voor je het weet valt de stroom weer uit! ;-)
Slm,
Roland
Over de schrijver: Roland Tel
Drent in Şuhut sinds 2021. Ik schrijf over het dagelijks leven, emigreren en fotograferen in Turkije, en alles wat ik hier zelf meemaak. Lees meer over mij.
Heb je naar aanleiding van dit verhaal een vraag, of wil je graag een samenwerking aangaan?
Neem dan even contact met mij op via het contactformulier.