Nou, daar gaan we. We zijn los. Ik heb dit lekker dicht bij huis gehouden.
Deze opdracht is de kern van dit hele e-book in één zin: het onderwerp is er al, jij moet anders kijken. Ik zag cursisten hun koffiekopje, hun trap of de vaas op tafel ineens vastleggen alsof ze het voor het eerst zagen. Precies dat.
De opdracht. Fotografeer iets uit je dagelijkse omgeving, iets waar je normaal langsloopt. Maar op zo’n manier dat je huisgenoot moet twijfelen wat het is.
Waar het echt om gaat. Anders kijken is oefenbaar. Als je jezelf dwingt om vertrouwde dingen op een andere manier vast te leggen, gebeurt er iets in je hoofd dat blijft. Je gaat overal composities zien, ook als je geen camera bij je hebt.
Alles is toegestaan: heel dichtbij of juist ver weg, vanuit een rare hoek, alleen een detail, licht van opzij. Zolang de foto de vraag oproept “waar kijk ik naar?”, is de opdracht geslaagd. Op je telefoon werkt dit uitstekend, die is toch altijd bij je.
Dus, iets uit mijn dagelijkse leven. En het is echt waar. Ik heb gewoon letterlijk een rondje rond ons huis gedaan. En als je echt kijkt kom je echt van alles tegen. Zo leuk. Ik ben begonnen in mijn werk kamer. En wat is dan het meest voor de hand liggende:
Tja, een leeg kopje koffie. Maar op de muur gaf het een interessante schaduw. En als je wat inzoomt zag je de koffievlekken op het kopje (je mag wel eens wat netter drinken vriend…) Maar die vlekken gaven op zichzelf gaven al een leuk beeld. EN als je het merkteken ziet weet iedereen wel waar het over gaat. En dan gaat Roland een beetje op de filosofische tour…. het oor van het koffiekopje, wat zou het kopje allemaal kunnen vertellen nav die allemaal hoort door het oortje….
En daarna ging ik naar buiten. Het eerste die ik zag was Selma. Die zat even rustig te chillen, voerde haar hobby uit (een spelletje doen op haar telefoon) en keek vol verbazing naar mij wat ik aan doen was. Ik zet immers voornamelijk landschappen op de foto afgewisseld met architectuur fotografie en straat/stads fotografie. En nu liep ik met mijn camera rond ons huis. Wat doe je??
Omdat ik lekker liep te stuiteren liet ze me maar….
Goed, verder. Als ik met mn camera zie ik normaal niet zo veel. Ik kijk door mn zoeker naar de wereld. Deze opdracht heeft me gestimuleerd om dat eens niet te doen. Laat de camera nu eens voor wat hij is en kijk eens écht om je heen.
Hahahaha toen moest Selma ineens hard lachen. Als je al rond lopend nu ineens echt kijkt, zie daar…. een bezem. Ik zal voor je een handleiding schrijven voor de bezem. Dus toen zei ik maar snel dat ik voldoende had aan onze Doblo…. 😂
Maar zonder gekheid. Een alledaags attribuut. De bezem wordt hier dagelijks gebruikt om het een beetje bij te houden. En toen ik goed keek zag ik dat de bezem erg interessante kleuren heeft. En omdat Kenan naast basketbal helemaal gek is van voetbal en dan met name Galatasaray. Dus zag ik ineens ene leuk attribuut om hem te plagen want blauw geel zijn de kleuren van aartsrivaal Fenerbahçe SK uit Istanbul. En op die manier maak ik middels kleuren een associatie van voetbal naar een bezem.
Zodra ik de veranda afstap wordt ik ‘aangevallen’ door onze beveiligers. De hondjes willen altijd eerst de nodige aandacht alvorens je verder mag met je bezigheden. Het eerste wat we dan doen is de waterbakken van de honden bijvullen of voorzien van vers water.
De kraan vind ik op zich een mooi fotografisch object. Alleen ben ik nog wel opzoek naar een goede compositie.
Als de honden even uitgebreid geknuffeld zijn loop ik verder en kom toch ineens interessante dingen tegen. Dingen die we al jaren hebben maar die je al gewoon beschouwd en daardoor niet meer ziet. (het is ook net een huwelijk 😜)
Afgelopen zomer was het weer ouderwets warm en verschrikkelijk droog. Sinds een paar jaar zijn we in de gelukkige omstandigheid dat we een airco hebben. Wat een genot. Maar als je buit om het huis loopt hebben we een aantal van die buiten units staan. Een eyesore! Of….
Ik ben er even rustig bij gaan zitten. Als die ronde vinnen gaven toch best wel een leuk beeld. Helemaal door de schaduw. Als je dan de kleur weg haalt krijg je hele maal een interessant beeld. Althans, dat vind ik.
In het kleur geeft het trouwens ook wel een leuk beeld. Alleen ik vind dat je in dit beeld redelijk wordt afgeleid door de kleuren.
Goed, in het e-book stond ook dat je eens naar boven moet kijken. Maar ja, als ik hier thuis naar boven zou kijken zie ik het dak en de hard blauwe lucht. Toch?
TV kijken doen we eigenlijk altijd via het internet. Dan kunnen we ook Nederlandse tv kijken. Tenminste, als we de VPN weer aan de praat krijgen. Maar als je dan naar boven kijkt, zie je ineens iets wat in Nederland een vertrouwd beeld is in veel Turkse woonwijken: een tv-schotel. Als je dan goed kijkt zie je dat de eksters de schotel ook ontdekt hebben…. En als je de schotel op een goede manier wil vastleggen, opzoek naar een interessante compositie, dan zie je ineens de kop. Een essentieel onderdeel van de schotel. Als je die fotografeert (zonder dat je de schotel ziet), dan nog weet je wat ik heb gefotografeerd. Tenminste, dat vind ik.
Ach, en als ik dan toch aan de wandel ben kan ik net zo goed gelijk even de eitjes rapen in de kippenhokken. We hebben twee rennen. De eitjes in de ene ren, daar zijn de eitjes helemaal schoon. En in de andere ren zijn de eitjes altijd vies. En het gekke is, de Turkse mensen waar wij wel eens eitjes aan geven willen altijd graag de vieze eitjes. Dan kunnen zien dat het vrije uitloop eitjes zijn. Ik vind het goed.
En als laatste, een ei zonder vind ik minder lekker. Dus, dit staat bijna altijd op tafel. Wat zou het zijn:
Nou, dit was mijn invulling van de eerste opdracht. Wat er al stond: het onderwerp is er al, ik moet alleen even anders kijken. Ik merk wel dat ik het zoeken naar een leuke compositie nog best lastig is. Dus bij de meest voor de hand liggende voorwerpen heb ik wel eens een half uurtje staan kijken. Goed, ik vond het echt leuk om te doen. Ik denk dat ik volgende week de volgende opdracht ga oppakken. De volgende opdracht luid…. “Een stap dichterbij” Dus…. wordt vervolgd.
Roland in Turkije 