29 oktober. Cumhuriyet Bayramı, de Dag van de Republiek. Op deze dag wordt de oprichting van de Turkse Republiek in 1923 herdacht, en dat doen ze in Turkije niet half. Ook op de school van onze zoon Kenan, Özel Girne Koleji Afyon Kampüsü, werd de dag groots gevierd.
We waren uitgenodigd om de ochtend mee te beleven, en zoals elk jaar gingen we samen met oma met plezier naar school. De leerlingen van klas 1 tot en met 7 kregen het podium. Er werden liedjes gezongen, gedichten voorgedragen en dansjes opgevoerd, allemaal in het teken van de Republiek en van Mustafa Kemal Atatürk, de grondlegger van het moderne Turkije.
Een Cumhuriyet Bayramı vol liedjes en dansjes
Je zag hoeveel werk erin was gestoken. De kinderen deden hun best, de leraren hadden er duidelijk veel tijd in gestoken en de hele zaal ademde feest. Trots, verbondenheid en respect voor de geschiedenis liepen als een rode draad door het programma.
Kenan met de vlag
Tijdens de opening stond Kenan daar, met de Turkse vlag in zijn handen, op dat podium. Ik moet eerlijk zijn: ik was best een beetje trots om dat te mogen aanschouwen. Ik ben Nederlander en dat blijf ik ook, in hart en nieren, maar Turkije is allang mijn thuis. Dan vult je hart toch wel met trots als je je eigen zoon dit land zo zichtbaar ziet vieren. Dus snel naar voren rennen en fotograferen maar. Dit wilde ik vastleggen.
Een zaal in rood en wit
Als fotograaf kijk ik niet alleen naar het podium. Ik kijk ook naar de zaal, en die was één grote zee van rood en wit. Veel heren in een donkerblauw pak met een bloedrode stropdas, veel dames in een witte blouse met een rode rok of broek, hier en daar een rood sjaaltje erbij. Het leek wel of de vlag de dresscode had bepaald. Ikzelf stond er met mijn camera bij in een donkerblauwe spijkerbroek met een even donkerblauw vest. Dat soort kleding draag ik altijd als ik fotografeer, want het gaat niet om mij. Ik wil het liefst onzichtbaar zijn. Dat typeert mij als fotograaf. Onzichtbaar, als vlieg op de muur.
Te gast, maar thuis
Wonen in een ander land leert je anders kijken. En luisteren, en vragen stellen. Een land laat zich niet in één beeld vangen, en dat hoeft ook niet. Ik ben hier te gast, ook al voelt het als thuis, en dan hoort bij mijn rol vooral zien, leren en respecteren. Alle gedachten, tradities en gebruiken in dit mooie land verdienen dat. Soms begrijp ik de achtergrond van iets meteen, soms moet ik er langer over nadenken, en soms moet ik gewoon accepteren dat ik het antwoord niet weet, dat het is zoals het is. Daar word ik niet minder blij van.
Voor nu overheerst de herinnering aan een fijne ochtend. Aan kinderen die zongen, voordroegen en dansten. Aan een school die deze dag met aandacht en liefde heeft gevierd. En aan een zaal vol mensen die er allemaal op hun eigen manier bij waren.
Ik ging naar huis met mijn camera vol foto’s, een zoon om trots op te zijn en weer wat stof tot nadenken.
Meer foto’s van deze ochtend? Bekijk alle foto’s van Cumhuriyet Bayramı in Afyon.
Cumhuriyet Bayramı kutlu olsun! Een fijne Dag van de Republiek. En een republiek die, zoals de bekende leus zegt, voor eeuwig mag bestaan: İlelebet Cumhuriyet.
Lees ook: Kenan op schoolreis naar het Anıtkabir in Ankara.
Over de schrijver: Roland Tel
Drent in Şuhut sinds 2021. Ik schrijf over het dagelijks leven, emigreren en fotograferen in Turkije, en alles wat ik hier zelf meemaak. Lees meer over mij.
Heb je naar aanleiding van dit verhaal een vraag, of wil je graag een samenwerking aangaan?
Neem dan even contact met mij op via het contactformulier.