Home » Dagelijks leven in Şuhut » Goud, thee en kısır: wat is een gouddag?

Goud, thee en kısır: wat is een gouddag?

“Hé Roland, ik ga straks even naar mijn zus, want die heeft een gouddag.”

Een wat? Wat is in vredesnaam een gouddag? Het blijkt hier in Turkije een serieus dingetje te zijn, want mijn schoonzus heeft er bijna een dagtaak aan. Ze heeft een aantal vriendinnen die zo’n dag organiseren, en zij gaat overal heen.

Drie vriendinnen drinken thee en praten gezellig aan tafel, zoals tijdens een gouddag (altin gunu) in Turkije
Foto: Ipekpinar Calik via Pexels

Wat is een gouddag (altın günü)?

De zogenaamde gouden dagen (in het Turks altın günü) zijn een diepgewortelde Turkse traditie. Het zijn vaak maandelijkse bijeenkomsten, door en voor vrouwen. Mannen zijn niet welkom. Mijn zwager en mijn schoonvader worden echt uit huis gejaagd als mijn schoonzus of mijn schoonmoeder er een organiseert. Ze vinden dat helemaal niet erg. Alles beter dan tussen al die kakelende dames zitten.

Zelf ben ik er nog nooit binnen geweest, want als man word je op zo’n dag niet bepaald gewaardeerd. Alles wat ik weet heb ik van mijn schoonzus, mijn vrouw en mijn schoonmoeder. Een geheim is het trouwens niet, ze praten er gewoon openlijk over. De grap is dat mijn schoonzus er bijna een dagtaak aan heeft om al die bezoekjes bij te houden.

Thee, hapjes en stoom afblazen

Zo’n dag heeft twee doelen. Ten eerste: voorkomen dat vrouwen in een sociaal isolement raken. Je bent een beetje verplicht om te gaan, want je hebt er goud in zitten. Blijft er een van de dames weg, dan wordt er gewoon contact gezocht. Even kijken hoe de vlag erbij hangt. Het is een vaste middag om bij te praten, lief en leed te delen en stoom af te blazen. Ook een beetje roddelen over man en kinderen, al zeggen ze dat ze dat echt niet doen.

Soms wordt er uit de Koran gelezen, soms wordt er gebeden. En daarna gaan ze onder het genot van heerlijke thee en lekkere hapjes de wereldproblemen oplossen. De hapjes zijn meestal vers gemaakt door de gastvrouw. Klassiekers die bijna nooit ontbreken zijn kısır (een bulgursalade) en mücver (courgettekoekjes), met çay en iets zoets erbij. Mijn man doet nooit wat en mijn kind is de leukste van de wereld, ongeveer zo gaat het gesprek.

Tafel vol Turkse hapjes: gevulde wijnbladeren, bulgursalade, bladerdeeggebak en lahmacun
Zo’n tafel vol lekkers zie ik wel vaker bij mijn schoonzus.

Ook een spaarpot

Het tweede doel: het is eigenlijk ook een soort spaarvorm. Ik geef mijn goudmuntje aan de volgende, en als ik zelf de gastvrouw ben, krijg ik mijn muntjes terug. Je kapitaal groeit niet, maar je kunt het ook niet uitgeven. Zo heb je af en toe een flink bedrag in je portemonnee. Vroeger waren het kleine goudmuntjes (çeyrek altın), tegenwoordig worden het vaak dollars of euro’s, want met de huidige goudprijs wordt het anders onbetaalbaar.

Kortom: een gouddag is een slimme combinatie van onderlinge financiële steun, cultuur en gezelligheid, waardoor de banden binnen families en vriendengroepen stevig blijven.



Roland Tel, schrijver en fotograaf in Şuhut

Over de schrijver: Roland Tel

Drent in Şuhut sinds 2021. Ik schrijf over het dagelijks leven, emigreren en fotograferen in Turkije, en alles wat ik hier zelf meemaak. Lees meer over mij.

Heb je naar aanleiding van dit verhaal een vraag, of wil je graag een samenwerking aangaan?
Neem dan even contact met mij op via het contactformulier.

Scroll naar boven