Vanmorgen was het heerlijk herfstweer in Şuhut. Ideaal voor een herfstwandeling in Şuhut. Wat begon als een eenvoudig rondje om de zwerfkatten te voeren, werd uiteindelijk een bijzondere ontdekkingstocht door het dagelijkse leven in Turkije.
Kenan had gevraagd of ik de katten wilde voeren. Daar had ik natuurlijk weinig tegenin te brengen. Dus ging ik op pad. Overigens kun je op RolandTel lezen waarom ik vanmorgen als kattenverzorger op pad werd gestuurd.
Herfstwandeling in Şuhut: meer zien dan je op het eerste gezicht denkt
Het werd uiteindelijk een rondje van 2,2 kilometer, waarvoor ik 43 minuten nodig had. Niet bepaald een poging om een persoonlijk wandelrecord te verbreken. Maar daar was het me ook niet om te doen. Het was prachtig herfstweer, de zon scheen volop en ik had mijn camera bij me. Wat wil een mens nog meer?
Het landschap tijdens een herfstwandeling in Şuhut
Wie aan Turkije denkt, denkt misschien niet direct aan herfstkleuren. Toch heeft ook Şuhut in deze periode van het jaar zijn eigen herfstgevoel. Natuurlijk is het anders dan in Nederland. Geen uitgestrekte bossen die volledig geel, oranje en rood kleuren, maar wel bomen die langzaam hun blad verliezen, paadjes vol gevallen bladeren en hier en daar nog verrassend veel groen.
Op een van de paadjes werd ik meteen gegrepen door het spel van licht en schaduw. De zon viel tussen de bomen door en verlichtte delen van het pad, terwijl andere stukken bijna in het donker verdwenen. Precies dat contrast maakte het voor mij een mooie plek om even stil te staan.
Ik vind dat een van de leuke dingen van fotograferen. Je ziet soms iets wat je tijdens een gewone wandeling misschien helemaal niet zou opmerken. Of je loopt er normaal gesproken gewoon aan voorbij. Met een camera in je hand kijk je toch net even anders.
Even verderop, tijdens deze herfstwandeling in Şuhut, opent het landschap zich. De bomen maken plaats voor akkers, huizen en de heuvels en bergen die Şuhut omringen. De wolkenpartijen maakten het plaatje compleet. Zo’n blauwe lucht met grote witte wolken blijft voor mij een aantrekkelijke combinatie.
Het gewone leven onderweg
Een wandeling door Şuhut is geen wandeling door een natuurgebied waar alles netjes voor bezoekers is ingericht. Je loopt langs huizen, tuinen, akkers, werkplaatsen en soms ook gewoon langs een auto die al betere tijden heeft gekend.
En juist dat vind ik interessant. Het dagelijkse leven speelt zich hier gewoon af. Mensen zijn aan het werk, de oogst wordt binnengehaald en op de akkers gebeurt wat er op dat moment moet gebeuren.
Zo kwam ik een flinke verzameling pompoenen tegen. Een hele stapel, klaar voor wat ongetwijfeld een volgende bestemming wordt. Ik weet niet precies wat ermee gaat gebeuren, maar het zag er in ieder geval fotogeniek uit.
Ook kwam ik een oude landbouwmachine tegen. Roestig, verweerd en inmiddels behoorlijk overwoekerd door de natuur. Ik weet niet hoe lang het apparaat daar al staat, maar het heeft in ieder geval zijn beste jaren achter zich. Voor mij was het een mooi onderwerp. Soms heeft iets dat zijn oorspronkelijke functie allang verloren heeft, juist daardoor een heel eigen uitstraling.
En dan was er nog een auto die ik niet zomaar voorbij kon lopen. Een oudere auto, voorzien van Turkse vlaggen en allerlei versieringen. Je komt hier onderweg regelmatig bijzondere voertuigen tegen. Het hoort bij het straatbeeld en maakt het fotograferen van het alledaagse leven in Turkije alleen maar leuker.
Een deur naar de hemel?
Sommige dingen kom je tegen en je weet meteen: daar moet ik een foto van maken.
Zo was er een oude houten deur. Verweerd hout, een flinke ketting en niet één, maar twee hangsloten. Ik heb geen idee wat erachter zit of waarom de deur op deze manier is afgesloten. Misschien is het gewoon een opslagruimte, misschien zit er een heel verhaal achter.
Maar ik heb hem voor mezelf alvast een naam gegeven: The Doorway to Heaven.
Of je achter deze deur daadwerkelijk de hemel vindt, waag ik te betwijfelen. Maar een beetje fantasie tijdens een wandeling kan geen kwaad.
Een stukje verderop trof ik een fiets aan die tegen een groot metalen hek stond. Op zichzelf niet zo bijzonder, maar de combinatie van de lichtgroene fiets, het hek en de omgeving vond ik mooi genoeg om vast te leggen.
Het zijn van die kleine tafereeltjes die je niet in een reisgids zult tegenkomen. Maar ze vertellen wel iets over het dagelijkse leven hier.
Een bezoek aan de begraafplaats
Een deel van mijn wandeling voerde langs de begraafplaats. Dat is voor ons geen onbekend terrein. We wonen er namelijk naast en Kenan en ik hebben hier ook een vaste voerplek voor de zwerfkatten gemaakt.
Vandaag was er echter meer te zien dan alleen de gebruikelijke rust. Een paar mannen waren bezig met werkzaamheden op de begraafplaats. Met behulp van een kleine graafmachine werden nieuwe graven voorbereid.
Het is een bijzonder gezicht. Aan de ene kant heb je de rust van de begraafplaats, de bomen en de graven. Aan de andere kant gaat het dagelijkse werk gewoon door. Er moeten graven worden voorbereid en onderhouden. Ook dat hoort bij het leven.
Ik heb een paar foto’s gemaakt, maar probeer daarbij altijd rekening te houden met de plek en de mensen die er aan het werk zijn. Niet alles hoeft van dichtbij vastgelegd te worden.
Zelfs de laatste bloemen geven niet op
Op de terugweg viel mijn oog nog op een paar bloemen. Het is tenslotte herfst, maar blijkbaar heeft niet iedere plant daar al een officiële mededeling over ontvangen.
Een paar kleurrijke bloemen stonden nog volop in bloei. Bij de oranje bloemen waren zelfs nog bijen te vinden die zich tegoed deden aan wat er nog te halen viel.
Ik vind het altijd mooi om te zien hoe de natuur zich niet zo druk lijkt te maken om onze kalender. Zolang de omstandigheden goed zijn, gaat het leven gewoon door.
Een klein rondje tijdens de herfstwandeling in Şuhut, een hoop gezien
Op de terugweg keek ik nog even naar de bergen die rondom Şuhut liggen. De zon stond inmiddels mooi aan de hemel en wierp lange schaduwen over de straten. Bij een speelplaats trokken twee oude basketbalborden mijn aandacht. Met de zon erboven leverde dat weer een heel ander beeld op.
En zo kwam er na 2,2 kilometer een einde aan mijn herfstwandeling in Şuhut. De katten hadden hun brokjes gekregen, mijn camera had weer wat werk te doen gehad en ik had genoten van een heerlijke herfstochtend.
Het was geen spectaculaire wandeling. Ik heb geen bijzondere toeristische attracties bezocht, geen berg beklommen en geen verborgen waterval ontdekt. Ik ben gewoon een rondje door mijn eigen omgeving gelopen in Şuhut.
Maar misschien is dat juist wat ik zo leuk vind aan wonen in Turkije. Je hoeft niet altijd op zoek naar het bijzondere. Het zit soms gewoon tussen de huizen, langs een akker, achter een oude deur of op een begraafplaats om de hoek.
Je moet alleen even de tijd nemen om te kijken. En niet alleen kijken, maar ook echt zien.
En voor wie het zich afvraagt: ja, de katten hebben hun brokjes gekregen tijdens de herfstwandeling in Şuhut. Kenan kan tevreden zijn. Papa kan aan de koffie.
Over de schrijver: Roland Tel
Drent in Şuhut sinds 2021. Ik schrijf over het dagelijks leven, emigreren en fotograferen in Turkije, en alles wat ik hier zelf meemaak. Lees meer over mij.
Heb je naar aanleiding van dit verhaal een vraag, of wil je graag een samenwerking aangaan?
Neem dan even contact met mij op via het contactformulier.