Home » Fotograferen in Turkije » Fotografietips » 50 mm lens voor landschapsfotografie: de Nifty Fifty in de bergen

50 mm lens voor landschapsfotografie: de Nifty Fifty in de bergen

Het getal 50

Ik zat vanmorgen onder het genot van een kop koffie eens na te denken. Mijn gedachten dreven steeds verder af en ineens kwamen ze op het getal 50. Hoe en waarom? Geen idee, maar ineens was ik er. Uiteraard ben ik al een 50-plusser, en binnen ons gezin word ik hier regelmatig mee geplaagd. Dat moet ook: elkaar een beetje plagen houdt ons scherp. Maar daarnaast ben ik dankbaar dat ik de leeftijd van 55 al heb mogen bereiken. Hoeveel mensen hebben al afscheid moeten nemen van dierbaren die niet zo gelukkig waren als ik nu ben.
Hahaha, al komen de jaren wel met de nodige gebreken. Ach, die neem ik graag op de koop toe, helemaal omdat ze weer leuke verhalen opleveren.

Het getal 50 in het Turkse verkeer

Het getal 50 zie je langs menig openbare weg binnen de bebouwde kom staan. En als je het niet ziet staan, helpt oom agent je vaak wel herinneren. In Turkije is het ook vaak 52 km per uur (en daarnaast zie je borden met 32 en 82 km per uur). Heel bijzonder, ik heb dat nooit thuis kunnen brengen. Waarom nu 52 km per uur? Als je het weet, laat de reden dan alsjeblieft achter in een reactie onder dit bericht.

De 50 mm lens: de Nifty Fifty

Zoals jullie ongetwijfeld weten ben ik een gepassioneerd hobbyfotograaf met een voorliefde voor de natuur en landschappen. Daarvoor heb ik 3 lenzen die ik het meest gebruik. Daarnaast heb ik nog een aantal meer gespecialiseerde lenzen, zoals een 105 mm macrolens en een 50 mm lens. Deze laatste twee zijn zogenoemde primelenzen: lenzen met een vaste brandpuntsafstand. Een 50 mm op mijn full-frame Nikon D750 geeft ongeveer hetzelfde beeld als het menselijk oog waarneemt. Een bijnaam voor de 50 mm lens is ‘Nifty Fifty’. Eigenlijk is het een zwaar ondergewaardeerde lens. Hij wordt veel gebruikt in de straatfotografie: hij is klein en valt daardoor minder op, en hij is licht en dus bij uitstek geschikt om mee te ‘hunten’ in de stad. Dus als je straatfotografie doet: kijken, knippen en door.
En ja, ook ik maak me daar ‘schuldig’ aan. Mijn 50 mm primelens zit vaak gewoon in mijn cameratas en blijft daar ook vaak zitten. Soms daag ik mezelf uit door te gaan wandelen met enkel mijn 50 mm lens en mezelf de opdracht te geven om na elke 50 stappen op zoek te gaan naar een compositie. Omdat de lens een vaste brandpuntsafstand heeft, moet je zelf bewegen om een compositie te vinden. En ja, ik ben wel eens ‘beschuldigd’ van een luie fotograaf te zijn (en het klopte helemaal, Cornelia). Met dit soort oefeningen probeer ik mijn leven te beteren. Meer over straatfotografie met deze lens lees je in Drieëntwintig, Vierentwintig, 5….

De Nifty Fifty op 2000 meter hoogte

Vandaag wilde ik kijken of mijn Nifty Fifty ook handig is in de landschapsfotografie. Ik maakte het mezelf meteen uitdagend door hoog de bergen in te trekken (2000 meter en hoger). Het gaf me wat uitdagingen, helemaal omdat het weer niet echt meewerkte, maar ik ben best tevreden. Ik wil nog niet zo ver gaan dat de Nifty Fifty mijn voorkeurslens wordt, maar ik beloof dat ik hem vaker ga gebruiken. En nu ben ik uiteraard erg nieuwsgierig wat jullie vinden van de foto’s die ik vandaag met mijn 50 mm primelens heb gemaakt.

Ik was al eerder in deze buurt geweest, maar door de grote hoogte is het in de winter afgesloten voor gemotoriseerd verkeer. Ik wil best minder lui zijn, maar een berg van meer dan 2000 meter beklimmen over een weg van ruim 40 km gaat me echt te ver, gezien de eerder genoemde mankementen. Hahaha, daar kom ik even goed mee weg. Maar ik kom hier zeker gauw terug, want ik heb een paar hele mooie plekken gezien. Dit keer beperkt door het weer, maar de volgende keer ook weer andere lenzen op de camera.

Goed, lieve mensen, zo glijdt deze woensdag 24 mei naar het einde. Ik vond het een prima dagje en ik hoop dat jullie de moeite nemen om iets over deze foto’s te roepen. Ik ben er wel tevreden over, maar het kan vast beter. Dan rest mij niets anders dan te schrijven wat ik altijd schrijf… voor straks lekker slapen en morgen gezond weer op. En niet vergeten: gebruik je verstand en blijf gezond. (En ben je helemaal tot hier gekomen met lezen, klik dan even op het sterretje bij ‘Like’ of laat een gezellig berichtje achter.)


Roland Tel, schrijver en fotograaf in Şuhut

Over de schrijver: Roland Tel

Drent in Şuhut sinds 2021. Ik schrijf over het dagelijks leven, emigreren en fotograferen in Turkije, en alles wat ik hier zelf meemaak. Lees meer over mij.

Heb je naar aanleiding van dit verhaal een vraag, of wil je graag een samenwerking aangaan?
Neem dan even contact met mij op via het contactformulier.

Scroll naar boven