
Ik zeg goedenavond. Toch nog een berichtje vanuit Şuhut. Zoals jullie weten doe ik mee aan de ‘3 x 50’ challenge: 50 weken, 50 fotografen, 50 mm prime lens. Vandaag had ik mezelf het doel gesteld om een architectuurfoto te maken: een foto van een bijzonder gebouw, waarbij het gebouw in zijn geheel in beeld staat en alle lijnen die recht moeten zijn ook echt recht zijn (meer over fotograferen met die lens lees je in mijn bericht over de 50 mm lens).
Een bijzonder gebouw dat niet af leek
Toen Selma, Kenan en ik hier zo’n 2,5 jaar geleden aankwamen, kwamen we langs een bijzonder gebouw. Het leek bijna klaar, alleen het dak zat er nog niet op. Wat ons opviel was dat er helemaal geen bouwvakker te zien was. Het leek erop dat het geld op was en de bouw daarom stilgelegd was. Dat is redelijk normaal hier in Turkije: als er geld is, bouwen we; is het geld op, dan stoppen we en sparen we eerst weer een tijdje.
Uiteindelijk kwamen we erachter dat het gebouw al klaar was en dat dit gewoon het ontwerp was, hahaha. Het was alleen nog niet in gebruik genomen. Wat voor gebouw het is? Een oudheidkundig museum over de geschiedenis van de regio, waar alles wat in de regio wordt opgegraven te zien is. Buiten dat ik van dit gebouw een foto wilde maken, wilden we ook binnen een kijkje nemen.
Helaas….. op maandag is het museum dicht. Balen! Maar we hadden een gelukje: de hekken stonden gewoon open, dus we konden de tuinen in. Ons werd later verteld dat dat eigenlijk niet de bedoeling was, maar omdat we er toch al waren mochten we, graag op de paden blijvend, in de tuinen blijven. Voor mij toch nog een mogelijkheid om een paar foto’s te maken. Hier volgt de serie (en je weet: even op de foto klikken voor het beste resultaat).










Het kleurrijke oude centrum van Afyonkarahisar
Toen ik dacht dat ik genoeg foto’s had gemaakt, zijn we weer weggegaan, ook omdat ik de auto voor de ingang had gezet waardoor andere mensen dachten dat het museum toch open was.
Nu waren we toch in Afyonkarahisar, een stad met een heel oud centrum dat bovendien erg kleurrijk is. Dus onder het motto ‘nu we er toch zijn’ hier de serie die ik in het kleurrijke centrum heb gemaakt (ook hier weer: even op de foto klikken voor het beste resultaat).










Goed, lieve mensen, het is mooi geweest voor vandaag. Naast een stukje geschiedenis in mijn vorige bericht ligt in dit bericht de nadruk op de fotografie. Ik hoop dat jullie hebben kunnen genieten van de foto’s. Dan rest mij niets anders dan te schrijven wat ik altijd schrijf….. voor straks lekker slapen en morgen gezond weer op. En niet vergeten: gebruik je verstand en blijf gezond. Meer ontdekken? Bekijk de overzichtspagina over emigreren en wonen in Turkije.

Over de schrijver: Roland Tel
Drent in Şuhut sinds 2021. Ik schrijf over het dagelijks leven, emigreren en fotograferen in Turkije, en alles wat ik hier zelf meemaak. Lees meer over mij.
Heb je naar aanleiding van dit verhaal een vraag, of wil je graag een samenwerking aangaan?
Neem dan even contact met mij op via het contactformulier.
