Vrijdagmiddag weer een ruime ronde rond het huis gelopen, camera om de nek. Onderweg kwam ik een katje in een mandje tegen, maar daar kom ik zo op terug. Op Mijn wandelingen staat de route op de Strava kaart, voor wie wil zien hoe ver ik van de bank kom.
Zoals gewoonlijk heb ik meer poezen op de gevoelige plaat gezet dan nodig is. En één hondje, dat zich er niets van aantrok dat het in een kattenblog terechtkwam. Een paar favorieten staan hieronder, want de rest vind je op de fotopagina.
Een katje in een mandje
Halverwege kwam ik een groepje kinderen tegen. Ik kon niet goed zien wat ze deden, maar het was duidelijk iets ondeugends, want zodra ik dichterbij kwam werd het opeens heel geheimzinnig.
Toen zag ik het: ze hadden een heel jong katje opgepakt en in een mandje aan het stuur van een van de fietsen gezet. Het waren allemaal meisjes en drie van hen vluchtten weg zodra ik naast ze stond.
Kletsen ging niet, want ik spreek geen Turks en zij spreken niets anders. Het enige wat ik dus kon doen was een paar brokjes uit mijn zak in het mandje leggen. In mijn beste Turks zei ik dat het eten was voor de kat. Of het goed aankwam weet ik niet.
Daarna kon ik niet anders dan doorlopen. Een vreemde man die staat te praten met een groep vreemde meisjes wordt hier namelijk niet gewaardeerd, dus dat liet ik maar. Ik hoop dat ze lief zijn voor dat katje en er goed voor zorgen. It takes a village, zeggen ze, maar ik was dit keer alleen een voorbijganger met brokjes voor een katje in een mandje.
Wil je alle foto’s van deze wandeling zien?
Over de schrijver: Roland Tel
Drent in Şuhut sinds 2021. Ik schrijf over het dagelijks leven, emigreren en fotograferen in Turkije, en alles wat ik hier zelf meemaak. Lees meer over mij.
Heb je naar aanleiding van dit verhaal een vraag, of wil je graag een samenwerking aangaan?
Neem dan even contact met mij op via het contactformulier.