Selma moet haar Nederlandse rijbewijs omwisselen voor een Turks rijbewijs. Hoe dat bij mij ging, lees je in deel 8 van mijn serie over emigreren. Hier vertel ik hoe het bij Selma écht ging, want dat liep, hoe kan het ook anders, niet helemaal over rolletjes.
Rijbewijs omwisselen: eerst bewijzen dat je kunt lezen en schrijven
Om te beginnen moet je hier kunnen bewijzen dat je kunt lezen en schrijven. Achter het stuur mag je niets met je telefoon doen, dus je moet wel uit je hoofd kunnen rekenen. Dat bewijs lever je met een diploma van de lagere school, en die krijg je in Nederland niet. Een ander diploma kan ook, mits je het laat voorzien van een apostille bij de rechtbank. Maar Selma had geen apostille op een ander diploma. Gelukkig kon je het hier ook regelen met tests.
Eerst een test om te laten zien dat ze kan lezen en schrijven op niveau eerste klas basisschool. Een paar simpele taalvragen en een paar sommetjes. Een paar dagen later kwam de uitslag: prima. Maar dat was niet genoeg. Er volgde een tweede test, nu op niveau laatste klas basisschool: taal, rekenen, maatschappijleer en natuurwetenschappen. Op die uitslag liet het wachten zich net iets te lang voelen. Selma werd er een beetje nerveus van.
Rijbewijs omwisselen kan niet zonder bloedgroep
Toen dat eindelijk rond was, moest ze nog even een gezondheidsverklaring halen. Dat is puur administratief, een vinkje in een systeem en klaar. Maar je moet hier ook je bloedgroep weten, want die komt op je rijbewijs. Daar valt best iets voor te zeggen. Selma wist hem alleen niet.
Nu moet je weten dat Selma een hartstikke stoer wijf is. In Nederland reed ze gewoon op een 800cc chopper, en als we samen reden zat ze letterlijk te dansen op de motor. Maar ze is als de dood voor naalden, en dat is bij haar een angst in de meest extreme vorm. Als ik word geprikt (en dat gebeurt nogal eens) praten de dames tegen mij, en dat moeten ze niet doen, want ik versta er geen woord van. Selma moet dus komen vertalen, en dan gaat ze er met haar rug naartoe staan.
Maar goed, voor een bloedgroep hebben ze toch echt bloed nodig. De dokter vroeg of ze meteen een breed bloedonderzoek mochten doen. Selma antwoordde heel stoer: nu de naald er toch in zit, doe maar. Ze kwam thuis met een bonus, een prachtige blauwe arm.
Je had maar één taak, dokter
Na een paar dagen ging de telefoon. De assistente van de huisarts had de uitslag. Haar ontstekingswaarden waren wat verhoogd, maar dat is niet gek met een beginnende longontsteking. Fijn, en wat is mijn bloedgroep? Stilte. Doodse stilte. Euh, dat was de dokter vergeten aan te kruisen. Sorry, sorry, duizend maal sorry, maar we moeten het opnieuw doen. Opnieuw prikken, opnieuw bloed opsturen, en nu wel met een bloedgroepbepaling. Je had maar één taak, dokter.
Toen de eerste boosheid en frustratie wegzakten, zag je gewoon een lampje boven haar hoofd verschijnen. Hadden we niet allerlei medische papieren meegenomen uit Nederland? En ja hoor, daar stond haar bloedgroep. Alle stress en een blauwe arm voor niets.
Drie tips voor emigranten
- Vraag bij alle artsen, ziekenhuizen en zorginstellingen je medische gegevens op voor je vertrekt.
- Laat je bloedgroep bepalen voor je naar Turkije komt. Hij verandert toch niet.
- Check driedubbel of de dokter de juiste vinkjes zet.
Over de schrijver: Roland Tel
Drent in Şuhut sinds 2021. Ik schrijf over het dagelijks leven, emigreren en fotograferen in Turkije, en alles wat ik hier zelf meemaak. Lees meer over mij.
Heb je naar aanleiding van dit verhaal een vraag, of wil je graag een samenwerking aangaan?
Neem dan even contact met mij op via het contactformulier.