Wie kiest voor een leven in Turkije, merkt al snel dat dingen soms net even anders lopen dan gepland. Ik ook niet, hahaha. Als yabancı (buitenlander) had ik al een uitnodiging ontvangen en heb ik ondertussen mijn eerste Biontech Pfizer prikje gekregen. In de periode van 17-7 tot 29-7 mag ik mijn tweede prikje halen en dan ben ik schijnbaar redelijk beschermd tegen het coronavirus en de meeste varianten ervan.
Nu zou je denken dat als ik gewoon netjes uitgenodigd word om een prikje te halen, Selma als volleerd Turk ook gewoon een uitnodiging zou ontvangen. Nou, niets is minder waar. Je hebt hier in Turkije een app, e-Nabız, waarin je onder andere zaken rond je gezondheid kunt regelen. Via deze app krijg je ook een seintje als je aan de beurt bent voor een vaccinatie. Ik heb dus netjes een berichtje gekregen toen het mijn tijd was. Maar Selma bleef maar op rood staan: ze was nog niet aan de beurt.
Vaccinaties en het leven in Turkije
Vorige week is ze toch maar gaan bellen. Na 4 belpogingen kreeg ze eindelijk iemand aan de lijn. Tja, die wist het eigenlijk ook niet, want Selma zou inderdaad allang aan de beurt moeten zijn. Ze zou het uitzoeken en terugbellen. Nu kennen wij dat ondertussen, dat terugbellen hier in Turkije. Daar hebben ze een heel mooi woord voor…. İnşallah, als God het wil. Dus na twee dagen maar weer gebeld. Althans, 4 belpogingen zonder resultaat. Maar even een weekend erover heen laten gaan. Maandag weer geen contact. Zal wel druk zijn, want meneer Erdoğan heeft aangegeven dat de plicht om een mondkapje te dragen vervalt als 70% van het land gevaccineerd is. Vandaag maar eens vroeg geprobeerd te bellen.
Ja, contact! Oh sorry mevrouw… maar u hoeft helemaal geen afspraak meer te maken. Iedereen mag gewoon naar het dichtstbijzijnde gezondheidscentrum en kan dan zonder afspraak gevaccineerd worden. Selma is er gelijk naartoe gegaan, want over een kleine 2 weken gaan we op vakantie. En als wij goed zijn geïnformeerd duurt het even voordat de eerste prik wat bescherming gaat bieden. En nu de Russen weer massaal naar Turkije op vakantie komen, met al die gekke varianten die daar rondwaren… Tijdens het schrijven van deze blog zit mijn meisje daar in de wachtstand, want de dokter wil minimaal 6 mensen hebben. Anders kan hij een deel weer weggooien.
Terugbellen, İnşallah en een app die niet meewerkt
Dingen gebeuren snel hier…. Selma belt mij net. Ze was helaas niet succesvol. De mensen die prikken moeten Selma aanmelden in de eerder genoemde app e-Nabız. Nu wil het geval dat Selma daar niet in vindbaar is…. Geen idee of het een technisch probleempje is of dat het ligt aan de incompetentie van de medewerker, maar de moraal van het verhaal: Selma kon niet worden geprikt. Ze werd gelijk doorverwezen naar het administratiekantoor (dat gelukkig letterlijk naast het gezondheidscentrum zit) en daar kreeg ze te horen dat men het ook niet snapte, dat ze het gingen uitzoeken en ja, je raadt het al…. dat Selma wordt teruggebeld. İnşallah. Dus…. wordt vervolgd.
Spannende schoolfoto’s voor Kenan

Gisteren was een klein beetje een spannende dag voor ons mannetje. Het was tijd voor de schoolfoto’s. En ons donderwolkje wil best op de foto…. als hij zin heeft. En als hij geen zin heeft, dan heeft hij geen zin en dan weet je dat ook, hahaha. Maandagavond werden we gebeld door de Öğretmen (leerkracht): dinsdag was de fotodag en of Kenan in zijn volledige schooluniform wilde komen. Nu moet je weten dat hij officieel meedoet met de kleuterschool.
Dat hebben we expres gedaan, zodat hij de ruimte heeft om spelenderwijs de Turkse taal te leren. En dat heeft hem, zo blijkt nu, heel erg geholpen. Maar in Turkije heeft de kleuterschool een ander uniform dan de basisschool. Kenan hoefde van april tot en met juni slechts 3 maanden naar de kleuterschool. We hadden afgesproken dat hij een deel van het uniform mocht dragen dat de kinderen van de basisschool dragen.
Maarrrr…. nu moest hij op de foto in het uniform van de Anaokul. En dat hebben we dus niet. Gelukkig was de juf zo meedenkend: Kenan mocht op de foto in het uniform van de basisschool. En oh, wat was hij trots, hahaha. Volgens hem zijn de foto’s mooi geworden. Hij hoefde maar één keer alleen op de foto. Daarnaast zijn er foto’s van de groep gemaakt. Ik ben benieuwd.

Een foto-avontuur bij de grotten van Şuhut
De weervoorspelling van gisteren was niet best: storm, onweer en regen. De laatste stuiptrekkingen, want binnen een paar dagen stijgt de temperatuur door naar boven de 30. Maar goed, Selma en ik wilden weer op foto-avontuur. Kenan voelde zich niet helemaal 100 punten, dus we wilden graag in de buurt blijven, zodat we hem snel konden ophalen als de juf zou bellen. Nu blijkt er in de buurt (op minder dan een half uur rijden) een gebied te zijn waar heel veel grotten zijn. Daar wilde ik wel een kijkje nemen. Het had de nacht ervoor best geregend en als je de bergen in gaat, houdt het asfalt gauw op en veranderen de wegen in zandweggetjes. Dus het was nog even afwachten hoe begaanbaar ze zouden zijn. Dat viel gelukkig mee.
Kleine dorpjes met grote stuwdammen
Nadat we door wat kleine dorpjes waren gereden, gingen we echt de bergen in. En wouw, wat was het daar mooi. Alleen was alles zo nat dat naar de grotten klimmen nog even geen optie was. Als extra bonus vonden we weer een klein, niet meer in gebruik zijnd stuwmeertje. Terwijl we het zo stonden te bekijken, werden we aangesproken door een alleraardigste man die vroeg of alles oké was, of dat we misschien hulp nodig hadden. We raakten met hem in gesprek en hij bleek de voormalige Muhtar (dorpshoofd) van Ortapınar te zijn.
Ortapınar is een klein dorpje daar in de buurt. Hij vertelde dat hij in zijn actieve periode druk was geweest om het gebied te ontwikkelen. Het is namelijk zo’n mooi gebied dat hij het graag met de wereld wilde delen. Maar omdat al zijn dorpsgenoten hun inkomsten uit de veeteelt halen, kreeg hij niet echt de handen op elkaar voor zijn plannen. Als hij het gebied verder zou ontwikkelen, ging dat namelijk ten koste van grond die anders voor de veeteelt zou worden gebruikt. En toen hij hoorde dat ik een yabancı ben, had hij eindelijk weer eens een gewillig oor om tegen te klagen (ook al snapte ik geen woord van wat hij zei, hahaha).











I’ll be back…
Toen ik uiteindelijk genoeg foto’s had gemaakt, reden we rustig terug. Althans, voldoende…. ik zie hier steeds nieuwe mogelijkheden, maar Selma wilde graag terug. Op weg naar beneden kwamen we vast nog wel wat plekken tegen om te stoppen en te fotograferen. Nou, ik had gelijk. Je moet weten dat ik tot nu toe nog nooit de mogelijkheid had om een watervalletje te fotograferen. De Muhtar had ons verteld dat het stuwmeertje via een riviertje verder het dal in liep en dat er diverse versnellingen in de stroom waren.
Tijdens onze tocht zag ik inderdaad af en toe het riviertje lopen en ik zag stroomversnellingen, maar op plekken waar ik niet bij kon komen. Tot ik ineens een plek zag om te stoppen waar ik ogenschijnlijk makkelijk naar beneden kon klimmen. Helemaal enthousiast ging ik naar beneden. En natuurlijk de helft van mijn spullen vergetend in de auto. Ik wilde fotograferen met een lange sluitertijd, maar mijn filters lagen nog in de auto. Gelukkig was het plekje redelijk schaduwrijk en door mijn diafragma flink te knijpen haalde ik nog een sluitertijd van zo’n 2 seconden. En eindelijk had ik mijn foto van stromend water!
I’m back….
Nog meer tevreden klom ik weer naar boven, waar mijn meisje redelijk ongerust stond te wachten. Ze had me de bossen in zien rennen en kreeg vervolgens geen contact meer met mij, ook omdat ik mijn telefoon in de auto had laten liggen. Maar goed, ik was er weer en we reden rustig verder richting Şuhut. Was het toen klaar met fotograferen? Nou nee, niet echt. Ineens zag ik twee roofvogels in de lucht. Ik heb geprobeerd ze te fotograferen, maar dat lukte niet echt. Ik had de verkeerde lens op mijn camera (de 28-75mm van Tamron). Ik heb ook een 70-300mm, maar die is kwalitatief van dien aard dat je hem eigenlijk alleen kunt gebruiken om vogeltjes op de foto te zetten.






I’ll be back…. again
Uiteindelijk kwamen we nog een ander, wat groter stuwmeer tegen dat zeker mogelijkheden biedt voor een sunset shoot. Dus ik ga zéker deze kant nog weer eens op… als ik het weer kan vinden, hahaha. En kan ik het niet meer vinden, dan biedt dat vast wel weer andere interessante mogelijkheden. Goed, momenteel is het woensdag 23 juni en geeft de thermometer 23 graden aan. Woensdag dus, en Kenan is thuis, zoals ik laatst al uitlegde (hij heeft momenteel gewoon de break in de week nodig en na volgende week is het toch vakantie. Dus als hij al iets mist…. veel is het niet).
Een dagje kermis en het einde van de dag
“Hé Kenan, wat wil je doen vandaag?” Je moet weten dat in Afyonkarahisar een groot winkelcentrum staat dat veel weg heeft van Bataviastad. Daar is een permanent kermisachtig parkje bij. “Nou papa, alles is weer open. Kunnen we niet naar de kermis?” Dus ja….. wij gaan straks naar de kermis.
Gezien de grote hoeveelheid foto’s in deze blog en de waardeloze internetkwaliteit weet ik niet wanneer jullie dit lezen. Maar ik wens jullie een plezierige woensdag, geniet ervan. Want voor je het weet is het weer tropisch warm en Nederlands drukkend en benauwd ;-)
İyi günler!

Lees ook het volgende deel van ons verhaal: Kan je ook té veel inspiratie hebben? Over Turkse simkaarten, traag internet en een Ikea-slaapbank.

Over de schrijver: Roland Tel
Drent in Şuhut sinds 2021. Ik schrijf over het dagelijks leven, emigreren en fotograferen in Turkije, en alles wat ik hier zelf meemaak. Lees meer over mij.
Heb je naar aanleiding van dit verhaal een vraag, of wil je graag een samenwerking aangaan?
Neem dan even contact met mij op via het contactformulier.
