Dezelfde middag dat ik de trekkers en koeien fotografeerde, trokken er donkere wolken over de heuvels rond Şuhut. Dat licht is in de herfst gewoon het mooiste dat er is: gouden heuvels waar de zon af en toe doorheen breekt, en daarboven een lucht die steeds verandert.
Wolken boven de heuvels
De wolken bleven maar komen. Zat er even een gat in, dan viel het licht op een stukje heuvel en leek die te gloeien. Dat zijn de momenten waarvoor ik naar buiten ga.
Door de takken en over de velden
Aan de rand van het dorp liep ik over de velden, soms door de takken van een grote boom heen kijkend naar de huizen en minaretten verderop. Op de heuvels wapperde hier en daar een Turkse vlag, en zware wolken schoven langzaam over het dorp.
Oude huizen en kleine dingen
Tussen de landschappen door liep ik langs de rand van het dorp: een oud stenen huis met een blauwe deur, een boerenhuis aan de voet van de heuvel, een vervallen huis met een ‘te koop’-banner (Satılık), een roestig hek voor een boerenhuis, een marmeren fontein van de gemeente en een bushalte met een bankje. Onopvallend, maar juist die plekken laten zien hoe het dorp er in het dagelijks leven uitziet. Over de trekkers en koeien van diezelfde middag lees je in Herfst in Şuhut. En over de dagen eromheen schrijf ik in mijn persoonlijke dagboek op RolandTel.nl.
Ben je nieuwsgierig naar alle foto’s van deze middag?
Nog meer uit Turkije?
Over de schrijver: Roland Tel
Drent in Şuhut sinds 2021. Ik schrijf over het dagelijks leven, emigreren en fotograferen in Turkije, en alles wat ik hier zelf meemaak. Lees meer over mij.
Heb je naar aanleiding van dit verhaal een vraag, of wil je graag een samenwerking aangaan?
Neem dan even contact met mij op via het contactformulier.