Goedemorgen. Hoe het weer in Nederland is weet ik niet, maar momenteel is het in Turkije, en dan spreek ik natuurlijk voornamelijk over de buurt van Şuhut, redelijk grijs en grauw. Gelukkig is de temperatuur prima, zo rond de 20 graden, alleen laat het zonnetje het een beetje afweten. Maar goed, prima omstandigheden om op zoek te gaan naar een bepaald soort foto.

De Foto7Weekse: een fotografie challenge
Als je mij al even volgt (vooral via Facebook), dan weet je dat ik met veel plezier regelmatig meedoe met de Foto7Weekse van Heel Holland Fotografeert. De Foto7Weekse is een unieke fotografie challenge waarbij je wordt uitgedaagd door Mischa de Muynck om uit je fotografische comfortzone te stappen. Echt erg leuk om te doen, helemaal omdat het niet uitmaakt op welk niveau je zit. Je kunt meedoen met een professionele systeemcamera, maar ook met je mobiele telefoon. Verdeeld over 7 weken krijg je in totaal 12 fotografie-uitdagingen: een woord of een korte zin waarmee je aan het werk moet om een creatieve foto te maken. Na elke 4 foto’s die je uploadt in een besloten Facebook-groep, ontvang je een video waarin Mischa alle foto’s bespreekt en voorziet van goede tips en trucs, zodat je een nog betere fotograaf kunt worden. Naast dat het gewoon leuk is (mits je graag fotografeert), leer je er dus ook nog veel van.
Wat is minimalistische fotografie?
De opdracht van deze week is “Minimalisme”. En geloof mij, ik noem mezelf niet voor niets landschapsfotograaf: mijn foto’s zijn over het algemeen alles behalve minimaal. Er is meestal heel veel op te zien. Voor mij dus een erg uitdagende opdracht. Als ik aan mijn vriend Google vraag wat minimalistische fotografie precies is, krijg ik naast bovenstaande voorbeeldfoto’s het volgende antwoord:
Minimalisme is het fotograferen van niets, althans bijna niets. Meestal ligt de focus op slechts één onderwerp. Door de zogeheten negatieve ruimte eromheen wordt het beeld gereduceerd tot de essentie. Afleiding vermijden, waardoor alleen het belangrijkste overblijft.
Mijn doel voor vanmiddag is dus om op pad te gaan met mijn camera en mijn trouwe metgezel Selma, en samen op zoek te gaan naar een minimale foto. Als ik succesvol ben, deel ik er later vandaag een paar met jullie. Je ziet ze in Minimalisme (deel 2).
Een staatsziekenhuis in Turkije
Maar eerst gaan we, na een broodje, even naar mijn schoonvader. Hij is gisteren geopereerd aan een oude liesbreuk. Hij wilde eigenlijk niet, maar het gaf hem zoveel last dat hij toch overstag is gegaan. Het ziet ernaar uit dat alles prima is verlopen, want vanmorgen heeft mijn schoonmoeder hem al weer opgehaald. Hij is geholpen in het staatsziekenhuis. Naast dat het een meer dan uitstekend ziekenhuis is met zeer kundige artsen, werkt het toch anders dan in Nederlandse ziekenhuizen.
De grootste verschillen: je moet bijvoorbeeld zelf zorgdragen voor de verzorging. Er is geen verpleegkundige die je kussen komt opschudden of die je helpt met wassen als je dat zelf niet kunt. Dat regel je zelf. Je partner mag 24/7 bij je op zaal blijven en krijgt ook een bed. Medicijnen worden wel toegediend door het medische personeel, maar eerst krijg jij het recept en je begeleider moet het zelf bij de apotheek halen. Qua eten weet ik het eigenlijk niet; dat moet ik mijn schoonvader nog eens vragen. Ik heb wel begrepen dat je ook daar zelf voor moet zorgen. Tja, je kunt daar wat van vinden, maar ’s lands wijs, ’s lands eer.
Naast de staatsziekenhuizen heb je universiteitsziekenhuizen (die vaak gedeeltelijk privé zijn) en volledig private ziekenhuizen. Hoe de kosten daar precies geregeld zijn, weet ik niet; ik denk dat het een kwestie is van hoeveel je zelf betaalt. Gelukkig heb ik daar nog niet veel mee te maken gehad.

Tips voor emigreren naar Turkije
Nog even iets heel anders. Zoals jullie weten (en anders weet je het nu) zijn wij op 1 april 2021 van Nederland naar Turkije geëmigreerd. Dat was een spannende periode, al was het maar omdat het precies in de piek van de coronapandemie was. We hebben toen alles zo goed en zo kwaad als het ging uitgezocht. En om niet voor verrassingen te komen te staan, hebben we alles in het extreme gedaan. Denk bijvoorbeeld aan documenten die je bij je gemeente kunt opvragen. De één vertelde ons dat je dit document moest meenemen, een ander dat je weer een ander document nodig had. Dus hebben we werkelijk alles opgevraagd wat op te vragen viel.
Vanuit die periode hebben we best wat kennis opgedaan. Kennis die we graag delen met mensen die dezelfde stap willen nemen en willen emigreren naar Turkije. Maar let op, hier komt het addertje: we hebben het over Turkije. Een fantastisch land om in te wonen, maar ook een land met compleet andere normen en waarden, waar willekeur hoogtij viert. Vandaag is het antwoord op je vraag A, morgen is het antwoord op exact dezelfde vraag B en volgende week is het antwoord X. Kijk niet raar op als het een maand later weer B is, of A, of toch K. Dus de eerste en misschien wel belangrijkste tip: heb geduld.
Mensen weten ons al te vinden met uiteenlopende vragen, die ik naar beste weten beantwoord. Maar elke situatie is anders en uniek. Wat bij ons werkte, kan bij jou misschien helemaal niet werken, en andersom. Wat wij zeker kunnen doen, is je de juiste kant op sturen als we het antwoord zelf niet kennen. Ik kan je informeren vanuit onze eigen situatie, maar jouw situatie kan heel anders zijn.
Belangrijk voordat je nadenkt over de invulling van je droom om in Turkije te gaan wonen:
- Inkomen: heb je een inkomen of voldoende financiële middelen om te kunnen leven? Turkije kent niet dezelfde sociale voorzieningen als Nederland. Houd daar rekening mee.
- Huisvesting: heb je een plek om te wonen?
- Locatie: waar wil je gaan wonen? In Turkije krijgt niet iedereen momenteel een Ikamet (verblijfsvergunning). Vooral in populaire toeristische gebieden ligt dat soms moeilijk. Zoek dus uit of je in het gebied waar jij wilt wonen in aanmerking komt voor een Ikamet.
- Laagseizoen: kom als je kunt ook eens buiten het seizoen naar Turkije. In Antalya, Alanya en Marmaris is het in de zomer gezellig druk, maar in de winter is het een stuk rustiger en is veel horeca dicht.
- Werk: wil je hier werken? Dat kan vaak wel, maar zo’n 80% van het werk voor buitenlanders is in callcenters. Dat moet je wel willen.
Meer over ons verhaal en hoe we dit aanpakten, vind je in ons overzicht over emigreren en wonen in Turkije. Over het Turkse schoolsysteem lees je meer in dit blog.
Heb je vragen? Benader ons gewoon via Facebook (Roland vind je hier en mijn vrouw Selma vind je hier).

Over de schrijver: Roland Tel
Drent in Şuhut sinds 2021. Ik schrijf over het dagelijks leven, emigreren en fotograferen in Turkije, en alles wat ik hier zelf meemaak. Lees meer over mij.
Heb je naar aanleiding van dit verhaal een vraag, of wil je graag een samenwerking aangaan?
Neem dan even contact met mij op via het contactformulier.
