Een nieuwe slaapbank en het gewone leven
Hé, het is al weer 4 dagen geleden dat ik een stukje schreef. Ondertussen is er al weer het nodige gebeurd…. Het laatste Ikea-pakket is bezorgd en in elkaar gezet. Wij bezitten nu een echte slaapbank, dus als je wilt blijven slapen… het kan! Max Verstappen heeft gewonnen en Lewis is net het Nederlands Elftal: het ligt aan van alles en iedereen, maar nooit aan henzelf. En ja, ik heb het Nederlands Elftal zien verliezen. Wat zeg ik, zien afgaan. Ondertussen is de 5G-chip in Selma’s arm geplaatst en ze doet het nog steeds. Ze is niet stukgegaan of zo, dus het zal wel goed zijn gegaan. Zelfs niet geconstateerd dat ze magnetisch is of dat er stiekem een derde arm groeit. De schoonfamilie is wezen eten, met twee puberende dochters erbij. Zo leuk, ik zie mezelf helemaal terug op die leeftijd. ‘Je moet mee…’ en je vervolgens de hele avond rot vervelen en uit beleefdheid lachen om de saaie grapjes van je aangetrouwde oom Roland.
Je merkt het wel…. Living the dream blijft, maar begint steeds meer op een redelijk regulier leven te lijken dan op een groot avontuur. En dat was, en is ook precies de bedoeling.
Een sunset shoot bij het stuwmeer
Zoals ik de vorige keer al schreef, wilde ik op 24 juni erop uit voor een ‘sunset shoot’ en dat heb ik dan ook gedaan. Op een kilometer of 10 van Şuhut ligt een… tja, hoe zou je dat eigenlijk noemen. Een niet meer in gebruik zijnd stuwmeer. We waren daar al eerder geweest en toen heb ik gezien dat de zon heel mooi aan de goede kant achter de bergen zou verdwijnen. Helaas was het donderdag zo goed als onbewolkt, maar ik ben toch gegaan en ik heb er geen spijt van gehad. Dit keer reed ik er zo naartoe, in tegenstelling tot de vorige poging voor een sunset shoot. En ja, het was met recht een mooie zonsondergang te noemen. Geen spektakel in de lucht qua kleur, maar gewoon mooi hoe de zon achter de bergen verdween, wat een mooie sunstar gaf. Beetje jammer dat ik werd opgevreten door de vliegjes, maar dat hoort erbij: windstil, bij het water… dat is vragen om problemen. Hier volgt een selectie van de foto’s die ik heb gemaakt.
Het einde van de avondklok
In het weekend was ik niet helemaal fit. Vermoedelijk heb ik toch wat water uit de kraan gedronken, water waar mijn maag nog niet aan gewend is. Dat in combinatie met de stijgende temperatuur, waar ik me lichamelijk ook nog aan moet aanpassen, zorgde ervoor dat ik me niet fijn voelde. Ik was niet ziek of zo, ik voelde me gewoon een beetje ‘sloerig in de rakker’, zoals mijn moeder altijd zegt. Zondag dus gewoon het grootste deel op bed gelegen. Het was toch de laatste zondag dat de boel hier op slot was, de laatste dag van de lockdown. En met ingang van donderdag is eindelijk de avondklok eraf. Niet dat ik vaak na 22:00 uur op straat ben, maar toch, alleen het idee dat je iets niet mag. Nu maar hopen dat iedereen zich een beetje aan de standaardregels houdt, zodat er geen volgende golf komt. Maar ik ben bang dat dat ijdele hoop is als ik kijk naar de ijssalon aan de overkant van de straat. Die moet ook om 22:00 uur gesloten zijn, maar het terras zit al de hele week tot ver na 00:00 uur overvol. We gaan het wel weer meemaken.
Foto-avontuur naar Efe köyü

Vandaag zijn Selma en ik weer op foto-avontuur geweest. Het was droog, erg warm en heel hard licht, wat gewoon pijn deed aan je ogen. Maar ach, we hadden toch niets beters te doen. We zijn naar Efe köyü gereden, een dorp dat vroeger echt een van de rijkere dorpen was, maar waar nu weinig meer van die rijkdom te zien is. Het woord zegt het al…. Rijk en Dom… Het plan was om door het dorp de bergen in te rijden. Dat was de weg die ik al eerder had gereden en waar ik voor een sunset shoot naar terug wilde, maar dat was dus de weg die ik niet meer kon vinden. Maar gelukkig nu wel. Thanks to my lucky charm Selma. Het was af en toe wel een spannend weggetje. Toen ik er de eerste keer langskwam, was het vooral droog en heel erg stoffig. Nu had het natuurlijk ook hier flink geregend en waren delen van de weg weggespoeld.
Maarrrr, niets wat ons Fiatje niet aankon. Onze trouwe makker bracht ons weer mooi langs wegen waarvan een ander zou zeggen: dat kan niet. Maar omdat het licht echt waardeloos was, heb ik geen enkele fatsoenlijke landschapsfoto kunnen maken. Helaas. Wel heb ik wat creatieve foto’s geprobeerd, zoals je hierboven kunt zien. “Goud” is toch best een aardige foto geworden, al zeg ik het zelf. Daarnaast heb ik me gewoon toegelegd op foto’s van bloemen en planten. Hieronder een kleine selectie. You be the judge, maar ik ben zelf niet echt ontevreden.
Het schoolsysteem in Turkije uitgelegd
Morgen is het toch wel een beetje een bijzondere dag. Zoals ik eerder heb uitgelegd, is het schoolsysteem in Turkije niet te vergelijken met dat in Nederland. Ze beginnen hier op 4 à 5 jaar met de kleuterschool (Anaokul). Daar gaan de kinderen 2 schooljaren naartoe, wat wordt afgesloten met een officieel diploma. Dan gaan ze 4 schooljaren naar de basisschool (İlkokul). Na die 4 jaar gaan ze 4 jaar naar de middelbare school (Ortaokul). Dan stopt de leerplicht. Hierna kunnen ze kiezen om nog 4 jaar naar het lyceum te gaan (Lise). Dit is de opmaat naar het hbo of de universiteit (Üniversite). Je hebt 2- en 4-jarige universiteiten. De 2-jarige is vergelijkbaar met het Nederlandse hbo en de 4-jarige met de universiteit. Op universiteitsniveau zijn er natuurlijk ook langere opleidingen, zoals geneeskunde. Dat is hier ook gewoon 6 jaar.
Als je je lyceumdiploma hebt, is het hier niet vanzelfsprekend dat je naar het hbo of de universiteit kunt. Je moet na het lyceum een apart toelatingsexamen doen. Je geeft vooraf op welke opleiding je zou willen doen en je geeft een voorkeur op voor een universiteit. Op basis van de punten die je haalt, word je op een opleiding geplaatst. Het kan dus zijn dat je geplaatst wordt op de opleiding, maar op een andere universiteit dan je keuze. Je kunt dan een jaar overslaan in de hoop dat je het jaar daarop wel naar de universiteit van je keuze kunt. Of je neemt de geboden kans en gaat naar de universiteit waar je geplaatst bent, want als je een tussenjaar neemt, moet je opnieuw toelatingsexamen doen. En…. alles is op kosten van de staat.
Wij hebben Kenan dus laten starten in de laatste klas van de Anaokul. Qua niveau zit hij daar ver boven, ondanks dat het allemaal leeftijdsgenootjes zijn. Maar juist dit gaf hem de ruimte om zijn taalachterstand in te lopen. En ja, dat is hem aardig gelukt (hoe de schoolfoto’s gingen, lees je hier). Al blijft Kenan af en toe dat onzekere vogeltje dat hij in Nederland ook al was. Hij moet eerst zelf zeker weten dat hij het kan, voordat hij het aan de buitenwereld laat zien. Maar we zijn nu zo ver dat als hij boos is, hij tegen deze papa moppert in het Turks. “Kan papa het lekker niet verstaan”… de boef. Elke school wordt afgesloten met een officieel diploma en de uitreiking gaat echt super officieel. En wij zijn gelukkig uitgenodigd om te komen kijken.
Op vakantie naar Izmir: wij zijn geland
Wat ik net al meldde: wat een aantal jaar geleden begon als avontuur, wordt meer en meer het dagelijks leven. Gelukkig beleven we nog steeds leuke avonturen en die blijven we delen. Zo gaan we aanstaande zaterdag op vakantie naar het Notion Kesre Beach hotel in Özdere bij Izmir. Lekker 15 dagen van en met elkaar genieten en ons schandalig in de watten laten leggen. Mooi hotel, pal aan het strand, maar het hotel heeft ook een prima zwembad. En gezien de weersvoorspelling (35 graden Celsius en hoger) denk ik dat we niet veel verder komen dan het zwembad en de bar (want ja, uiteraard hebben we all-inclusive). Ik ga ook kijken of ik wat leuke foto’s kan maken op het strand van een zonsopkomst of een zonsondergang. We gaan het allemaal meemaken. Ik heb er zin in! Dus ja, nog steeds #een_drent_in_turkije en zeker ook nog #livingthedream, maar langzaam worden we wakker uit die droom en is het gelukkig allemaal werkelijkheid. Lieve mensen…. wij zijn geland!
Lees ook het vorige deel: Kan je ook té veel inspiratie hebben?

Over de schrijver: Roland Tel
Drent in Şuhut sinds 2021. Ik schrijf over het dagelijks leven, emigreren en fotograferen in Turkije, en alles wat ik hier zelf meemaak. Lees meer over mij.
Heb je naar aanleiding van dit verhaal een vraag, of wil je graag een samenwerking aangaan?
Neem dan even contact met mij op via het contactformulier.














