Home » Fotograferen in Turkije » Fotografietips » 3×50 project: 50 weken fotograferen met een 50 mm lens

3×50 project: 50 weken fotograferen met een 50 mm lens

Zoals de titel al zegt: wij vervelen ons niet snel. Waar wil ik het vandaag met jullie over hebben? De afgelopen tijd kwam het getal 50 regelmatig in verschillende vormen voor in mijn berichten, en iedere keer vertelde ik dat ik er binnenkort op zou terugkomen. Nou, vandaag is die dag… Ik ben uitgekozen om mee te doen aan het “3×50” project. Hieronder leg ik uit wat dit project inhoudt.
Is er nog meer gebeurd? Zéker. Mijn trouwe Facebook-volgers hebben het mogelijk al gezien: gisteren hadden we hier een euhm… modderig incident voor de deur. Een klein, jeepachtig autootje ging offroad, maar dat ging niet helemaal zoals hij voor ogen had. Het ‘slachtoffer’ was gelukkig een voormalig politieman, en hij bleef bewonderenswaardig rustig. Maar spannend werd het zeker.
En laten we ook eens naar het weer kijken, naast de wegwerkzaamheden ook zeker een hoofdoorzaak van het incident. (Terwijl ik dit schrijf, kijk ik met een oog naar de voorbeschouwing van de F1-race in Spanje en het komt echt met bakken uit de lucht.) Ook ons huis hebben we qua weer nog niet goed kunnen testen: eerst enorme droogte en nu enorme hoeveelheden water. Nu komen er toch echt wat problemen ‘bovendrijven’.

Wat is het 3×50 project?

Logo van het 3x50 project van Heel Holland Fotografeert
3×50, een fotoproject met de 50mm lens

Helemaal blij en ook wel een beetje trots dat ik ben uitgekozen om mee te doen aan het 3×50 project. In het kort: 50 fotografen maken 50 weken lang een foto met hun 50 millimeter primelens. Elke week kun je dus 50 foto’s bekijken op www.3×50.nl, elk gemaakt met een 50 mm primelens. We worden creatief uitgedaagd doordat er geen opdracht aan vastzit. De enige opdracht is om elke week een foto te uploaden die je met je 50 mm primelens hebt gemaakt.

Wat is een primelens?

Ik heb het steeds over een 50 mm primelens, maar wat is nu eigenlijk een primelens? Het helpt om het verschil te kennen tussen een zoomlens en een primelens. Een zoomlens is gemaakt om de brandpuntsafstand te verleggen. Bij een primelens kan dat niet: die heeft een vaste brandpuntsafstand. Je moet dus zelf bewegen om meer of minder afstand tot je onderwerp te nemen. Het voordeel is dat primelenzen lichtgevoeliger zijn, omdat het diafragma van een zoomlens over het algemeen kleiner is. Foto’s met een primelens zijn vaak scherper en hebben meer detail, omdat er minder bewegende onderdelen in zitten en het licht door minder glas hoeft. Dat merk je ook in het gewicht: primelenzen zijn over het algemeen lichter dan zoomlenzen. Omdat je niet hoeft te kiezen welke brandpuntsafstand je wilt, hoef je je alleen te focussen op je diafragma en je scherpstelafstand. Je moet zelf bewegen als je dichterbij wilt, en het mooie daarvan is dat je tot creatieve composities komt. Meer over mijn ervaringen met deze lens lees je in mijn blog over de Nifty Fifty in de bergen en over straatfotografie in Şuhut.

Nu wat achtergrond van het project. In mei 2013 bedacht Mischa de Muynck van Heel Holland Fotografeert het 3×50 project, en in 2023 start hij het voor de 8e keer. Elk van de 50 fotografen maakt 50 weken lang iedere week een foto met de 50 mm lens. Als fotografiedocent ziet Mischa vaak dat mensen een ‘stok achter de deur’ nodig hebben om foto’s te maken. Met dit project verbinden de deelnemers zich ertoe om langere tijd bewust met fotografie bezig te zijn, zodat ze hun kwaliteit naar een hoger plan kunnen tillen. De fotografen komen uit heel Nederland, maar ook uit België, Noorwegen en nu dus ook uit Turkije. We maken de foto’s waar we die week zijn. Halverwege 2024 zijn er zo 2500 foto’s gemaakt en gepubliceerd op de website van het project.

Maandag 26 juni 2023 starten we. En zoals jullie van mij gewend zijn, neem ik jullie zoveel mogelijk mee in dit project. Mocht je nog tips hebben over wat ik kan fotograferen… 😜

Een auto vast in de modder voor ons huis

Gisteren ineens een enorm motorgebrul, gevolgd door stilte en een heleboel gemopper en geschreeuw. Hmmm, toch maar even een kijkje nemen. Al gauw was duidelijk dat het geluid van voor ons huis kwam…

Een jeepachtig autootje zit vast in een gat in de weg voor ons huis

Een 4×4-aandrijving is leuk, maar als beide linkerwielen in de lucht hangen, rechtsvoor door het asfalt is gezakt en daar achter blijft haken, en rechtsachter in een plas rondmaalt, dan kom je ook met een 4×4 niet ver meer.
Toen Selma en ik gingen kijken, zag je aan de man dat hij blij was dat er eindelijk hulp was (nou ja… hulp, hahaha). Snel stopten er ook twee, laten we zeggen, seniore heren. Die wisten de oplossing: niet moeilijk doen, zij gingen op de hoge kant van de auto staan en dan kon het ‘slachtoffer’ rustig wegrijden. Behalve een modderig pak van deze twee hulpvaardige mannen kwamen we niet verder. Oh, en het gevaar dat de auto helemaal ging kantelen…
We hebben best wat trekkracht in onze Doblo, dus onze auto gepakt, aan de achterzijde gepositioneerd, de weg afgezet en toen beide auto’s op volle kracht… maar meer dan een stinkende koppeling van onze Doblo kregen we niet.

En wat was nu eigenlijk de oorzaak? Zoals ik al eerder aangaf, is het bedrijf Aksa Doğalgaz bezig om onze straat aan te sluiten op het gasnetwerk. Gezien het verbruik van onze elektrische combiketel zijn we daar erg blij mee. Maar de aannemer werkt niet erg netjes. Rioleringen, waterleidingen, telefoonkabels, internetkabels, alles trekken ze dwars door het midden. Ik zei al gekscherend dat ze te druk met hun telefoon zijn, waardoor ze niet voor zich kunnen kijken.
En als ze de gaten al dichtgooien, doen ze dat ook niet netjes. Het weer werkt ook niet mee, maar toch. Hier wat voorbeelden van hoe de straat er nu uitziet voor ons huis.

[klik maar eens op de foto’s voor het beste beeld] Ondanks dat het gisteren zaterdag was, en ze in Turkije eigenlijk 7 dagen per week werken, werken ze bij Aksa Doğalgaz niet op zaterdag en was het erg lastig om de aannemer te bereiken. Door alle hulppogingen was al snel duidelijk dat er zwaar materieel nodig was om het ‘slachtoffer’ weer op weg te helpen.
Uiteindelijk was er succes: de aannemer was gevonden en kwam met 2 zware graafmachines. Ondertussen stonden er al zo’n 10 mannetjes die allemaal wel wisten wat er moest gebeuren, van ’trek dat ding gewoon vooruit het gat uit’ tot ‘nee, hij moet er achteruit uit’ en ‘iedereen moet op de lage kant gaan staan en dan moeten ze hem dwars de andere kant uit trekken’. En wij? Wij stonden op afstand dit hele circus te bekijken. Uiteindelijk hebben ze besloten om het autootje met die zware machines op te tillen. Euhm… bind hem dan wel goed vast, please…

Zoals je in het filmpje kunt zien, was ook deze poging niet echt succesvol. Omdat het circus nog niet compleet was en we ondertussen de hele weg hadden afgesloten, kwam ook de politie nog even een kijkje nemen. Die gaf aan een rapport op te maken en dat bij de gemeente in te dienen, omdat deze situatie gevaarlijke momenten oplevert. Ik ben benieuwd of het wat oplevert.
Uiteindelijk is de auto netjes opgetild en op zijn 4 wielen gezet. Na 100.000 dankjes naar ons toe, omdat we hem zo hadden geholpen, ging hij meteen naar de garage om de boel te laten controleren (later die dag hadden we telefonisch contact en gelukkig voor hem was zijn auto op het eerste gezicht zonder schade).
Hieronder een aantal foto’s die Selma en ik hebben gemaakt, zodat je een nog beter beeld krijgt van de chaos…

Was het dan allemaal klaar? Nee, natuurlijk niet. We hebben de aannemer (die uiteindelijk ook even een kijkje kwam nemen) gevraagd hoe ze deze ellende gingen achterlaten. Helemaal in het donker was het vragen om ellende als ze dit gat ongemoeid zouden laten, en dat wilden ze inderdaad gaan doen. Het gat, veroorzaakt door de malende banden van dat autootje, zit zo dicht langs de weg dat het vragen om problemen is. Na een hoop zuchten, steunen en kreunen: oké, we gooien het gat dicht en zetten de boel af met lint. Ze hadden ook beloofd het met lichten af te zetten, maar die waren ze even ‘vergeten’.

Het dichtgegooide gat in de weg, afgezet met lint

Uiteindelijk hebben ze na ons gezeur een paar oude borden geplaatst met een snelheidsbeperking en wat linten eromheen gehangen. Je ziet dat je er nu maar 50 mag. Euhm… wij wonen binnen de bebouwde kom, dus je mag er sowieso 50. Snelheidsbeperking? Ach, we wonen in Turkije… 😜 Dat was dus onze ‘rustige’ zaterdag, hahaha.

Oud verkeersbord met snelheidsbeperking naast het afgezette gat

Een rustige zondag, en het schoolreisje van Kenan

Gezien de weersvoorspelling (zie onderstaande plaatjes) wordt het nu toch een rustige zondag. Er loopt regelmatig een wild hondje op onze grond. Die wilde honden hebben een gat in ons hek gemaakt. Ze worden wel vakkundig door onze honden weggejaagd, maar wat voor ziektes nemen ze mee? Vanmorgen heb ik ons hek dus maar gefixt. En vanmiddag, terwijl ik dit verhaal schrijf, kijk ik lekker F1. Op dit moment leidt Verstappen de wedstrijd en volgens mij moet hij oppassen dat hij niet in slaap valt, hahaha. Beetje saai dus.

Lieve mensen, dit was een beetje ons weekend. We hadden ons voorgenomen er een mooi rustig weekend van te maken. Volgend weekend wordt ook weer memorabel: Kenan is tot nu toe nog nooit mee geweest op een schoolreisje. Iedere keer als zijn klas ging, was er wat: we waren al op vakantie, of corona kwam ertussen. Nu gaat hij echt. Ons mannetje vindt het zo spannend dat hij allerlei excuses probeert te vinden om niet mee te gaan… koudwatervrees. Zijn schoolreisje luidt ook meteen de laatste schoolweek in, de week met allerlei festiviteiten en als kers op de taart vrijdag 16 juni, wanneer trotse papa en mama naar school mogen komen voor de officiële rapportuitreiking.

Goed, lieve mensen, wellicht wat vroeg om de dag al af te sluiten… er rest mij niets anders dan te schrijven wat ik altijd schrijf… voor straks lekker slapen en morgen gezond weer op. En niet vergeten: gebruik je verstand en blijf gezond.


Roland Tel, schrijver en fotograaf in Şuhut

Over de schrijver: Roland Tel

Drent in Şuhut sinds 2021. Ik schrijf over het dagelijks leven, emigreren en fotograferen in Turkije, en alles wat ik hier zelf meemaak. Lees meer over mij.

Heb je naar aanleiding van dit verhaal een vraag, of wil je graag een samenwerking aangaan?
Neem dan even contact met mij op via het contactformulier.

Scroll naar boven