Home » Dagelijks leven in Şuhut » AI in de fotografie: liever niet. Mijn mening, plus glasvezel voor Şuhut

AI in de fotografie: liever niet. Mijn mening, plus glasvezel voor Şuhut

“Papa.”
“Ja Kenan?”
“Mag ik weer naar school of heb ik nu nog steeds vakantie?”
“Nee kerel, je hebt nog een week vakantie. Vandaag over een week begint je school weer.”
“Pfff, dat duurt nog zo lang….”
Drie maanden vrij klinkt aan het begin van de vakantie best leuk voor kinderen, maar aan het eind realiseren ze zich hoe lang 3 maanden eigenlijk is. En als hij hoort dat de kinderen in Nederland al weer naar school mogen… tja, dan kriebelt het toch wel weer een beetje. Maar goed, nog een week en dan kijken we al weer uit naar de volgende vakantie, hahaha. Hoe school in Turkije werkt lees je in dit bericht over het Turkse schoolsysteem.

Drie mannen met baarden bij het hek

Toen ging meneertje toch maar weer buiten spelen, om vervolgens met veel donder en geweld weer naar binnen te stormen: “Papa… papa…. er staan drie mannen bij het hek en die vragen naar jou!” Huh? Op zich niet zo bijzonder dat er hier mensen aan het hek staan, dat gebeurt wel vaker. Maar dat ze specifiek naar mij vragen… Toch maar even vragen wat ze willen. Samen met Kenan naar het hek en inderdaad, daar stonden drie mannen met baarden. Ik dacht nog: goh, wat aardig, een afvaardiging van de internationale Facebookgroep Echte Mannen Hebben Baarden komt mij verwelkomen. Toen vertaalde Kenan dat ze voor de telefoon kwamen. Dat was voor mij de cue om Selma erbij te halen (nee, zij is geen lid van die Facebookgroep 😜). Wat bleek: dit waren mannen van een onderaannemer van Türk Telekom.

Glasvezel in Şuhut: stap voor stap dichterbij

Naast de aanleg van aardgasleidingen en het herstel van de riolering (lees hier over het graafwerk voor aardgas) is ons internet echt een hoofdpijndossier geworden. Zo erg dat we, toen we de mogelijkheid zagen om glasvezel aan te vragen, dat meteen hebben gedaan. Wat we toen nog niet wisten, is dat wij dan de eerste particuliere glasvezelaansluiting in Şuhut hebben. De afgelopen week kregen we eindelijk het verlossende bericht: ons project was goedgekeurd en we zouden worden ingepland door de lokale aannemers die het komen aanleggen. Een tijdpad konden ze niet geven, dus Selma en ik zeiden al tegen elkaar dat we blij moeten zijn als het vóór 1 oktober klaar is. Groot was dan ook onze verbazing dat deze mannen namens Türk Telekom kwamen om de kabel vanuit de wijkcentrale naar ons huis te trekken. Deze week komt er een andere ploeg om de kabel af te werken in een kastje voor ons huis, en daarna komt ploeg nummer 3 om alles in ons huis aan te sluiten. We zijn er dus nog niet, maar wel weer een stap verder.

Zonnepanelen schoonspoelen met hoogtevrees

Tja, en dan onze zonnepanelen. Ik heb vreselijke hoogtevrees. In de bergen heb ik daar niet zo veel last van, vooral als ik door mijn camera kijk gaat het prima. Maar als ik op een keukentrapje moet staan…. hhmmmm, knikkende knietjes. Onze panelen waren vreselijk stoffig en daar moest hoognodig wat aan gebeuren, dus dat was voor mij een enorm avontuur. Ik durfde eigenlijk niet, maar het moest gebeuren. Hup, mezelf een schop onder mijn achterste, de ladder tegen het huis, de tuinslang mee naar boven en afspoelen. Als ik er weer aan terugdenk krijg ik zweetvoeten… maar ik heb het gedaan, hahaha.

Wat staat er deze week op het programma?

Ja, ik weet het: ik woon in Turkije en daar doen ze niet aan lange termijnplanning. Onze aanvraag om elektriciteit terug te mogen leveren ligt nu bij de brandweer (hoe dat zo kwam lees je in het vorige bericht). Hoe ik dat zeker weet? We hebben het zelf gedaan: alle papieren verzameld, kopieën gemaakt en ingeleverd op het gemeentehuis. Die moeten er eerst allerlei stempels op zetten en dan mag de brandweercommissaris ernaar kijken. Ik ben benieuwd.
Vandaag komt de schilder (inşallah) om nog een paar kleine klusjes te doen. En morgen ga ik richting Afyon om een foto te maken voor het project 3 x 50, waaraan ik meedoe: vijftig fotografen die vijftig weken lang elke week één foto maken met een vijftig millimeter primelens (lees meer over het 3×50-project). Ik heb al wel een idee wat ik op de gevoelige plaat wil vastleggen, maar eens kijken of dat gaat lukken.

[Opinie] AI in de fotografie: foto’s maken met een AI-app

Nu we het toch over fotografie hebben: “AI in de fotografie”. Wat betekent AI eigenlijk? Letterlijk artificiële intelligentie of kunstmatige intelligentie: de mogelijkheid van een machine om mensachtige vaardigheden te vertonen, zoals redeneren, leren, plannen en creativiteit. Waar men vroeger zo bang voor was, de computer die de wereld zou gaan overnemen (kijk maar eens naar de film I, Robot met Will Smith), omarmen we nu. Ook in de fotografie. Wist je bijvoorbeeld dat veel van de huidige camera’s en fotografiemogelijkheden van smartphones door AI worden aangestuurd? Veel smartphones ontgrendelen tegenwoordig met gezichtsherkenning, en moderne camera’s gebruiken dezelfde technologie.
Ook fotobewerkingssoftware zoals Adobe Lightroom maakt gebruik van AI-gezichtsherkenning (Adobe Sensei). Die kan gezichten in foto’s detecteren, foto’s automatisch rangschikken op basis van herkende gezichten en albums maken op basis van personen.
Omdat je steeds meer AI terugvindt in fotobewerkingssoftware, was ik benieuwd of ik met AI ook foto’s kan maken. Ik heb simpelweg een app op mijn telefoon geïnstalleerd en ben gaan spelen met zoekwoorden. Hierboven zie je de resultaten van mijn zoektocht. En ik heb een beetje ondeugend gedaan: ik zette de beelden op mijn socials met een klein leugentje. Ik schreef dat ik ze bij het opschonen van mijn fotoarchief was tegengekomen en ze daarom alsnog met mijn volgers deelde. Ik was gewoon erg nieuwsgierig naar de reacties. Zouden er mensen zijn die het in twijfel trokken, of zouden ze het gewoon mooie foto’s vinden? Je moet natuurlijk altijd maar afwachten in hoeverre men eerlijk is in zijn reactie, maar over het geheel was men redelijk positief.

Maar… heb ik dit wel gemaakt? Mijn persoonlijke mening: als ik een foto maak, bewerk ik die ook. Ik haal eens wat weg, haal wat kleuren op, zet de foto om naar zwart-wit, maar wat ik ook doe, de basis is een door mijzelf genomen foto. De bovenstaande 3 beelden heb ik ook gemaakt: ik typte wat zoekwoorden in, paste de uitkomst hier en daar een klein beetje aan en zie daar, een leuk plaatje. Zoals Nando Harmsen schreef: als er een camera aan te pas is gekomen bij het maken van een beeld, dan is het een foto, ongeacht hoeveel bewerking of manipulatie er is toegepast; geen camera, dan is het alleen een beeld. Die mening onderschrijf ik volkomen.

Ik vind het best een grappige technologie, en ja, ik leef niet onder een steen: ik zie echt wel voordelen. Maar AI in de fotografie… liever niet.
Ik ben benieuwd naar jullie mening. Is AI in de fotografie niet meer tegen te houden? Wordt het een nieuwe tak van fotografie? Gaat het de gehele fotografie veranderen? Laat het gerust weten in een reactie. Meer fotografietips en verhalen vind je op de overzichtspagina over emigreren en wonen in Turkije.


Roland Tel, schrijver en fotograaf in Şuhut

Over de schrijver: Roland Tel

Drent in Şuhut sinds 2021. Ik schrijf over het dagelijks leven, emigreren en fotograferen in Turkije, en alles wat ik hier zelf meemaak. Lees meer over mij.

Heb je naar aanleiding van dit verhaal een vraag, of wil je graag een samenwerking aangaan?
Neem dan even contact met mij op via het contactformulier.

Scroll naar boven