Bu sabah Şuhut'ta harika bir sonbahar havası vardı. Şuhut'ta sonbahar yürüyüşü yapmak için ideal bir hava. Sokak kedilerini beslemek için çıktığım basit bir tur, sonunda Türkiye'deki günlük yaşamı keşfetme yolculuğuna dönüştü.
Kenan, kedileri beslemek ister miyim diye sormuştu. Tabii ki buna karşı çıkacak pek bir şeyim yoktu. Ben de yola çıktım. Bu arada, RolandTel’de bu sabah neden kedi bakıcısı olarak yola çıktığımı okuyabilirsin.
Şuhut’ta sonbahar yürüyüşü: ilk bakışta sandığından daha fazlasını görmek
Sonunda 2,2 kilometrelik bir tur oldu ve bunu tamamlamam 43 dakika sürdü. Kişisel yürüyüş rekorumu kırmaya yönelik bir girişim sayılmazdı. Ama benim amacım da bu değildi. Harika bir sonbahar havası vardı, güneş parıldıyordu ve yanımda kameram da vardı. Bir insan daha ne isteyebilir ki?

Şuhut’ta bir sonbahar yürüyüşü sırasında manzara
Türkiye denince akla hemen sonbahar renkleri gelmeyebilir. Yine de Şuhut da yılın bu döneminde kendine özgü bir sonbahar havasına bürünüyor. Elbette Hollanda’dakinden farklı. Tamamen sarı, turuncu ve kırmızıya bürünen uçsuz bucaksız ormanlar yok, ama yavaş yavaş yapraklarını döken ağaçlar, düşen yapraklarla dolu patikalar ve yer yer şaşırtıcı derecede bol yeşillik var.
Yollardan birinde, ışık ve gölgenin oyununa hemen kapıldım. Güneş ağaçların arasından süzülerek yolun bazı kısımlarını aydınlatırken, diğer kısımlar neredeyse karanlıkta kayboluyordu. Tam da bu kontrast, burasını benim için bir an durup düşünmek için güzel bir yer haline getirdi.
Bence fotoğraf çekmenin en güzel yanlarından biri de budur. Bazen sıradan bir yürüyüşte belki hiç fark etmeyeceğin bir şey görürsün. Ya da normalde yanından öylece geçip gidersin. Elinde bir kamera varken, dünyaya biraz farklı bir gözle bakarsın.


Şuhut’taki bu sonbahar yürüyüşünde, biraz ileride manzara genişliyor. Ağaçlar yerini tarlalara, evlere ve Şuhut’u çevreleyen tepelere ve dağlara bırakıyor. Bulutlar da manzarayı tamamladı. Böylesine mavi bir gökyüzü ve büyük beyaz bulutlar, benim için her zaman çekici bir kombinasyon olmaya devam ediyor.
Yol boyunca sıradan yaşam
Şuhut’ta bir yürüyüş, her şeyin ziyaretçiler için özenle düzenlenmiş bir doğa parkında yapılan yürüyüşe benzemez. Evlerin, bahçelerin, tarlaların, atölyelerin yanından geçersin; bazen de daha iyi günler görmüş bir arabanın yanından geçersin.
Ve işte bunu ilginç buluyorum. Günlük yaşam burada olağan bir şekilde devam ediyor. İnsanlar çalışıyor, hasat yapılıyor ve tarlalarda o anda yapılması gerekenler yapılıyor.
Böylece oldukça büyük bir kabak yığınıyla karşılaştım. Kocaman bir yığın, şüphesiz bir sonraki varış noktasına gitmeye hazır. Bunlara tam olarak ne olacağını bilmiyorum, ama en azından fotoğrafa çok yakışıyordu.

Ayrıca eski bir tarım makinesine de rastladım. Paslı, yıpranmış ve artık doğa tarafından epeyce sarılmıştı. Makinenin ne zamandır orada durduğunu bilmiyorum, ama en azından en iyi yıllarını geride bırakmış. Benim için güzel bir konuydu. Bazen, asıl işlevini çoktan yitirmiş bir şey, tam da bu yüzden kendine özgü bir havaya bürünür.

Bir de öylece yanından geçip gidemediğim bir araba vardı. Türk bayrakları ve türlü süslemelerle donatılmış eski bir araba. Burada yol boyunca sık sık sıra dışı araçlarla karşılaşıyorsun. Bu, sokak manzarasının bir parçası ve Türkiye’deki gündelik hayatı fotoğraflamayı daha da keyifli hale getiriyor.

Cennete açılan bir kapı mı?
Bazen bir şeye rastladığında hemen anlarsın: “Bunun fotoğrafını çekmeliyim.”
İşte böyle eski bir ahşap kapı vardı. Yıpranmış ahşap, kalın bir zincir ve bir değil, iki asma kilit. Arkasında ne olduğunu ya da kapının neden bu şekilde kilitlendiğini hiç bilmiyorum. Belki sadece bir depodur, belki de arkasında koca bir hikâye yatıyordur.
Ama ben ona şimdilik bir isim verdim: Cennete Açılan Kapı.
Bu kapının ardında gerçekten cenneti bulup bulamayacağını şüpheliyim. Ama yürüyüş sırasında biraz hayal kurmanın zararı olmaz.

Biraz ileride, büyük bir metal çitin yanına dayalı bir bisiklet gördüm. Tek başına o kadar da özel bir şey değil, ama açık yeşil bisiklet, çit ve çevrenin birleşimi, fotoğraflamaya değer bulduğum kadar güzeldi.
Bunlar, seyahat rehberlerinde rastlayamayacağın türden küçük sahneler. Ama buradaki günlük yaşam hakkında bir şeyler anlatıyorlar.

Mezarlığa bir ziyaret
Yürüyüşümün bir kısmı mezarlığın yanından geçti. Burası bizim için yabancı bir yer değil. Zaten mezarlığın hemen yanında oturuyoruz ve Kenan ile ben burada sokak kedileri için sabit bir besleme noktası da oluşturduk.
Ancak bugün, her zamanki sükunetten daha fazlası vardı. Birkaç adam mezarlıkta çalışıyordu. Küçük bir ekskavatör yardımıyla yeni mezarlar hazırlanıyordu.
Bu çok ilginç bir manzara. Bir yandan mezarlığın sükuneti, ağaçlar ve mezarlar var. Öte yandan ise günlük işler her zamanki gibi devam ediyor. Mezarların hazırlanması ve bakımı gerekiyor. Bu da hayatın bir parçası.
Birkaç fotoğraf çektim, ancak bunu yaparken her zaman mekanı ve orada çalışan insanları göz önünde bulundurmaya çalışıyorum. Her şeyin yakından fotoğraflanması gerekmez.


Son çiçekler bile pes etmiyor
Dönüş yolunda gözüm birkaç çiçeğe takıldı. Sonuçta sonbahardayız, ama görünüşe göre oradaki her bitki bu konuda henüz resmi bir bildirim almamış.
Birkaç renkli çiçek hâlâ tam çiçek açmış durumdaydı. Turuncu çiçeklerin arasında, kalan ne varsa onu yiyip bitiren arılar bile vardı.
Doğanın takvimimizi pek umursamıyor gibi görünmesini izlemek her zaman hoşuma gider. Koşullar uygun olduğu sürece hayat normal seyrinde devam eder.


Şuhut’taki sonbahar yürüyüşümde kısa bir tur attım, çok şey gördüm
Dönüş yolunda Şuhut’u çevreleyen dağlara bir süre daha baktım. Güneş artık gökyüzünde güzelce parlıyordu ve sokaklara uzun gölgeler düşürüyordu. Bir oyun parkında iki eski basketbol potası dikkatimi çekti. Üzerlerine vuran güneş ışığıyla bambaşka bir manzara ortaya çıkmıştı.

Ve böylece 2,2 kilometre sonra Şuhut’taki sonbahar yürüyüşüm sona erdi. Kediler mamalarını yemişti, kameram yine işini yapmıştı ve ben de harika bir sonbahar sabahının tadını çıkarmıştım.
Muhteşem bir yürüyüş değildi. Özel bir turistik yeri ziyaret etmedim, dağa tırmanmadım ve gizli bir şelale keşfetmedim. Sadece Şuhut’taki kendi çevremde bir tur attım.
Ama belki de Türkiye’de yaşamayı bu kadar sevmemin sebebi tam da budur. Her zaman olağanüstü olanı aramak zorunda değilsin. Bazen o, evlerin arasında, bir tarlanın kenarında, eski bir kapının arkasında ya da köşedeki bir mezarlıkta bulunur.
Sadece bakmak için biraz zaman ayırman gerekiyor. Ve sadece bakmakla kalmayıp, gerçekten görmek de gerekiyor.
Merak edenler için söyleyeyim: evet, Şuhut’taki sonbahar yürüyüşü sırasında kedilere mamaları verildi. Kenan rahat olabilir. Babam da kahvesini içebilir.

Yazar hakkında: Roland Tel
2021'den beri Şuhut'ta yaşayan bir Drenthe'li. Türkiye'de günlük yaşamı, göçü ve fotoğrafçılığı, bir de burada başımdan geçen her şeyi yazıyorum. Hakkımda daha fazlasını oku.
Bu hikâyeyle ilgili bir sorun mu var, ya da bir iş birliği yapmak mı istiyorsun?
İletişim formundan bana yaz.
