Bu, Türkiye'ye göç etme konulu yazı dizimin 3. bölümü. 1. ve 2. bölümleri de oku. Tüm bölümleri ve kendin kontrol edebileceğin güvenilir kaynakları Türkiye'ye göç etmek ve yaşamak sayfasında bulabilirsin.
İkamet başvurusu yapmak, göç sürecinde en çok çekindiğim kısımdı. İkamet izni olmadan, bir yabancı olarak üç aydan sonra Türkiye’de kalamazsın. Artık geri dönüşüm yoktu ve öylece Hollanda’ya dönemezdim. Yani her şeyin yolunda gitmesi gerekiyordu.
İkamet izni başvurusu: korkutucu hikayeler
Ayrılmadan önce türlü türlü korkutucu hikayeler duymuştuk. Başvuru süreci aylar sürerdi ve şanslıysan altı aylık bir ikamet izni alabilirdin. Facebook’ta göç sürecinin ortasında olan insanlardan oluşan pek çok grup var ve orada da pek çok şey okuyorsun. Geriye dönüp baktığımda şunu görüyorum: işler genellikle anlatıldığı kadar zor değil. Duyduğumuz şey ise, her ilçenin kendi kuralları olduğu. Birinde sorunsuz giden bir işlem, başka birinde farklı şekilde ilerliyor.
Her şey hazır
Bu yüzden, isteyebilecekleri her şeyi yanımızda getirmiştik. Hollanda’da belediyeden talep edebileceğimiz her belgeyi talep etmiş ve apostil yaptırmıştık. İkimizin de Hollanda’dan alınmış adli sicil belgesi (VOG), doğum ve evlilik kayıtlarımız vardı; ayrıca ailemle ilgili bilgiler de istediler. Tam olarak ne istendiğini artık hatırlamıyorum. Bunları internette kolayca bulabilirsin, ancak mutlaka kendi ilçene danışın.
Selma benim kefilimdi. İkamet iznim süresince bana bakabilecek kadar yeterli maddi imkânı olduğunu kanıtlaması gerekiyordu. Sanırım bunun nedeni, Aile İkamet izni (Aile Ikamet) başvurusunda bulunmuş olmamdı (kesin olarak emin değilim): özel bir aile ikamet izni. Eşim Türk olduğu için bu izni alabiliyorum ve bu, aile birleşimi olarak kabul ediliyor. En büyük avantajı: hemen 3 yıllık bir izin aldım.
Altı dakika, altı saat gibi geldi
Form yığınımızla birlikte resmi başvuruyu yapmak üzere Göç İdaresi’ne gittik. Önce kayıt yaptırmamız gerekti ve bir bekleme odasına yönlendirildik. Hissettiğim kadarıyla orada altı saat oturmuşum gibi geldi. Gerçekte ise altı dakikaydı. Sonra içeri çağrıldık.
Ofiste birkaç masa vardı ve iki genç adam oturuyordu. Onlarla iletişim kurmaya çalıştım: Acaba benim o yığın kağıtları isterler miydi? Ne yaparsam yapayım, başaramadım. Birkaç dakika sonra iri yarı bir adam içeri girdi. Vücut yapısına bakılırsa ara sıra spor salonuna gidiyordu. Sivil giysiler giyiyordu ama kemerinde bir silah asılıydı ve bunu oldukça korkutucu buldum. Oturdu, genç adamlara birkaç emir yağdırdı, kahvesinden bir yudum aldı ve sonra bana döndü.
Pffff, çok gerildim. Her şeyi riske atmıştım ve bu, işlerin yolunda gidip gitmeyeceğinin belirleneceği andı.
Elinde kamera olan bir memur
Selma’ya birkaç soru sordu, sonra da benimle sohbet etmeye başladı. İngilizce olarak. Hobi olarak fotoğraf çekiyormuş meğer, bana portföyünü gösterdi. Hakkını vermek gerekirse: adam gerçekten güzel fotoğraflar çekiyordu.
İki fincan çay içtikten sonra, sanki yıllardır arkadaşmışız gibi uzun uzun vedalaştık. Hatta bana doğrudan ulaşabileceğim telefon numarasını bile verdi. Tüm süreç üç saatten az sürmüştü. Kartımı almamın birkaç hafta sürebileceğini söyledi. Kart Ankara’da basılıyordu ve bu işlem her zaman biraz zaman alıyordu. Ancak başvurumun onaylandığını bildiren bir SMS alacaktım. Adam her şeyin yolunda olduğunu söylememeliydi, ama o kadar çok ipucu verdi ki…
Ve evet: arabada, eve doğru giderken SMS geldi. Onaylandı! Tam olarak kaç dakika sürdüğünü hatırlamıyorum, ama bir hafta içinde kartım elime ulaştı. İkamet kartımı almıştım.
Üç yıl sonra: uzatma
Üç yıl sonra işler daha da kolay oldu. 2024’te uzatma başvurusu yapmam gerekiyordu. Ben de yine tüm formları bir araya topladım. Hmmm, ne teslim etmem gerekmişti? Biliyor musun, önce Göç İdaresi’ne bir uğrayalım. Görevli memura uzatma için hangi formları istediklerini sordum.
Hahaha, harika. Keyfiliğinden bahsetmişken. Standart bir kağıt aldı ve normalde teslim etmen gereken belgelerin yaklaşık dörtte üçünü keskin çizgilerle çizdi. Bunların hepsine gerek yok, elimizde zaten var. Bir hafta sonra resmi başvuru için geri döndük ve tam anlamıyla bir saat içinde işimizi hallettik.
Keyfilik mi? Kesinlikle
Çünkü başka türlü de olabilirdi. Türkiye’nin başka bir bölgesinde bir arkadaşım da ikamet izni başvurusu yapmak zorunda kalmıştı ve sadece 6 aylık bir ikamet izni almıştı. Daha sonra uzatma başvurusunda bulunduğunda, fotoğraflar uygun olmadığı için başvurusu reddedildi. Önceden uyarı yoktu, “başka fotoğraflar çektir” gibi bir şey de söylenmedi. Sadece acımasızca reddedildi. Sonunda her şey yoluna girdi, ama yine de…
Bu yüzden, kendi deneyiminin başkalarının da deneyimi olacağını asla varsayma. Her ilin kendine özgü kuralları vardır. Bunu, güneş panellerimizden elde ettiğimiz elektriği şebekeye geri beslemek istediğimizde de fark ettik; hatta bunun için bir yangın söndürücü bile gerekiyordu. Bu hikayeyi bu blog yazısında okuyabilirsin. Tavsiyem: İsteyebilecekleri her şeyi yanına alın ve uzatma başvurusu yaparken önce tam olarak neye ihtiyacın olduğunu öğrenin. Hangi tür oturma izinleri olduğunu ve koşullarının neler olduğunu kendin okumak istersen, Türkiye Göçmenlik Dairesi’nin web sitesine bakabilirsin.
Bu seriden daha fazlası: önceki ve sonraki bölümleri de oku ya da Türkiye’ye göç etmeyle ilgili tüm bölümleri incele.

Yazar hakkında: Roland Tel
2021'den beri Şuhut'ta yaşayan bir Drenthe'li. Türkiye'de günlük yaşamı, göçü ve fotoğrafçılığı, bir de burada başımdan geçen her şeyi yazıyorum. Hakkımda daha fazlasını oku.
Bu hikâyeyle ilgili bir sorun mu var, ya da bir iş birliği yapmak mı istiyorsun?
İletişim formundan bana yaz.
