Weekblog uit Turkije: Soms heb je van die weken waarin er van alles gebeurt maar ook helemaal niets. Van die weken waarvan je dan op vrijdag denkt: wat heb ik nou eigenlijk helemaal gedaan?
Nou… ongeveer dat dus. Dit was zo’n week.
Trainen: leuk als je er eenmaal bent
Ik had het volgens mij al verteld: ik ben weer aan het trainen. En eerlijk gezegd vind ik het eigenlijk best leuk om te doen. Prime Gym in Afyon is bovendien echt een fijne plek om te trainen.
Dat wil zeggen… ik vind het leuk als ik eenmaal bezig ben.
De motivatie om daadwerkelijk naar de sportschool te gaan, is nog steeds niet bepaald van het niveau “Yes! Ik mag weer!”. Soms zit ik thuis en denk ik: zal ik vandaag gaan? Waarop een ander stemmetje in mijn hoofd antwoordt: Nee joh. Blijf lekker thuis. Je hebt pijn, bent moe. Je hebt een uitstekende reden. Maar uiteindelijk ga ik toch.
Niet omdat het kan, maar omdat het moet.
Eenmaal in de sportschool begint het volgende gevecht. Soms zijn die gewichten gewoon té zwaar. Na een paar herhalingen staan mijn spieren letterlijk te schreeuwen dat ik moet stoppen. Op zo’n moment vraag ik me af: waarom ben ik hier ook alweer?
Gelukkig heb ik ervoor gekozen om af en toe samen met een PT, een personal trainer, te trainen. En ergens uit de krochten van mijn geheugen komt dan die geweldige Amerikaanse motivatietekst van C.T. Fletcher: “It’s Still Your Motherfucking Set.” #ISYMFS
Oftewel: je bent er nu toch, dus maak die set maar af. Mijn spieren zijn het daar overigens totaal niet mee eens. Die willen gewoon naar huis. En toch is het iedere keer hetzelfde. Als ik klaar ben, naar huis ga en lekker onder de douche vandaan kom, ben ik eigenlijk blij dat ik ben geweest. Mijn lijf voelt lekker moe. Niet kapot, maar op zo’n manier dat je voelt: verdomme, we hebben tenminste iets gedaan vandaag.
En dat gevoel is eigenlijk best lekker.
Als je zenuwen hun eigen feestje vieren
Alleen werkt mijn lichaam momenteel niet helemaal mee. Ik heb behoorlijk veel pijn en vooral de neuropathische klachten spelen flink op. Alsof mijn zenuwen ergens een WhatsApp-groep hebben waarin ze gezamenlijk besluiten:
Zullen we Roland vandaag eens lekker pesten?
Goed plan.
Daarnaast heb ik de laatste tijd behoorlijk veel last van stevige krampen in mijn benen. En dan ga je natuurlijk nadenken. Kan het zijn dat het trainen invloed heeft op de zenuwpijn? Belast ik bepaalde spieren of zenuwen misschien meer dan verstandig is? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Mijn fysio heeft me wel op het hart gedrukt om niet te zwaar te trainen.
Misschien is het daarom verstandiger om vandaag niet te trainen en morgen pas weer te gaan. Eerst maar eens kijken hoe mijn lijf zich gedraagt. Misschien vanmiddag een stukje wandelen met Selma.
En misschien moet ik me eens verdiepen in elektrolyten. Kunnen die helpen tegen krampen? Geen idee. Wie het weet mag het zeggen. En voordat iedereen onder deze blog roept dat ik onmiddellijk magnesium moet gaan slikken: ja, ik weet dat magnesium op internet ongeveer de oplossing is voor iedere kwaal die de mensheid ooit heeft gehad.
- Hoofdpijn? Magnesium.
- Kramp? Magnesium.
- Slecht slapen? Magnesium.
- Je kip legt geen ei? MAGNESIUM!
Maar goed, misschien zit er ergens wel een kern van waarheid in. Ik moet maar eens zien. En als jij goede tips hebben op dit vlak, laat het mij dan alsjeblieft weten
Ook in weekblog uit Turkije heeft Rüzgâr een probleem met mij
Dan hebben we Rüzgâr. Rüzgâr is de Golden Retriever van mijn fysiotherapeut Buse. Een hartstikke leuk beest. Alleen heeft Rüzgâr blijkbaar besloten dat ik een gevaar ben voor de nationale veiligheid. Ik heb werkelijk geen idee waarom. Ik heb het beest nog nooit geaaid. Nooit iets lelijks tegen hem gezegd. Nooit naar hem geschreeuwd.
Afgelopen woensdag kwamen we iets eerder bij de fysiotherapeut aan. De fysio was op dat moment met Rüzgâr aan het wandelen. Toen ze binnenkwamen, kwam Rüzgâr vrolijk naar binnen huppelen en begroette iedereen die zat te wachten. Vrolijk, enthousiast, kwispelend. Tot hij zag wie er nog meer zat.
Mij….
Ik zag bijna letterlijk de vrolijkheid uit zijn kop verdwijnen.
Oh… jij.
Tijdens mijn hele behandeling was het arme beest volledig van slag. Hij liep naar buiten, ging voor de behandelkamer staan en begon te blaffen. Ik lag daar ondertussen op de behandeltafel en dacht alleen maar: Rüzgâr, jongen… wat heb ik jou ooit aangedaan?
Kennelijk straal ik iets uit wat hij niet vertrouwt. Of hij heeft iets tegen mannen zonder haar. Of misschien heeft hij gewoon een betere mensenkennis dan ik. Dat laatste sluit ik ook niet helemaal uit.
Slapen? Daar doen we tegenwoordig niet meer aan
Verder slaap ik de laatste tijd steeds minder. Of eigenlijk: bijna niet. En het vreemde is dat ik overdag niet eens echt moe ben. Ik heb altijd gedacht dat je na een nacht nauwelijks slapen de volgende dag als een zombie rondloopt. Maar blijkbaar kan mijn lichaam tegenwoordig denken:
Ach, slaap is overrated…. slaap is zoooo 2001
Ik vraag me dan ook af of het echt klopt dat je naarmate je ouder wordt minder slaap nodig hebt. Ik weet dat het slaappatroon met de leeftijd kan veranderen, maar structureel weinig slapen lijkt me nou niet bepaald gezond. Dus ook dat staat op het lijstje van dingen waar ik eens serieus naar moet (laten) kijken.
En ook in de weekblog uit Turkije was er Facebook…
Als je zo ver bent gekomen met lezen van deze blog, dan weet je dat ik regelmatig een stuk hier op mijn website schrijf. Soms maatschappijkritisch, soms een fotobom en soms een stukje met een knipoog. Zodra een blog klaar is, zet ik vaak een link op mijn socials, dus ook op Facebook.
Daar kwam deze week een discussie voorbij over de zwerfdieren in Turkije. Althans… een discussie. Ik kreeg de vraag of ik onder een steen leef. En daar word ik soms echt een beetje moe van. Niet van mensen die zich zorgen maken om dieren. Integendeel. Ik heb juist enorm veel respect voor mensen die daadwerkelijk iets voor die dieren doen. Maar er is een ander soort ‘dierenliefhebber’ op sociale media.
De echte toetsenbordhelden. De Facebook-Moraalridders. Mensen die berichten van andere stoelstrijders delen uit de categorie deel-en-oordeelbrigade en vervolgens doen alsof ze precies weten hoe het allemaal zit. Ze weten bijvoorbeeld precies wat de Turkse overheid doet, zou moeten doen en vooral niet doet. Ze weten precies wat er met zwerfhonden gebeurt. En natuurlijk weten ze ook precies wat “de Turken” allemaal doen en niet doen.
En nu komt het mooiste:
een groot deel van die mensen woont gewoon in Nederland.
Sommigen komen nauwelijks of zelfs nooit in Turkije. Maar dat weerhoudt ze er blijkbaar niet van om met grote stelligheid te vertellen hoe het hier allemaal werkt.
Hun Bron? Facebook. De gebruikte Onderbouwing? Een screenshot van iemand anders die óók niet weet waar hij het over heeft.
En als iemand die daadwerkelijk in Turkije woont daar iets tegenin brengt, begint het feest. Dan komen de beschuldigingen, de verwensingen en de haat. En soms worden zelfs mensen aangevallen die zich daadwerkelijk iedere dag inzetten voor dieren.
Want weet je wat me opvalt? De mensen die zich hier in Turkije daadwerkelijk inzetten voor zwerfdieren, die hoor je op sociale media vaak helemaal niet zo hard.
En weet je waarom? Omdat ze daar geen tijd voor hebben.
Geen tijd
Die zijn namelijk bezig. Die staan ’s morgens vroeg op om dieren eten en water te geven. Die brengen gewonde honden naar een dierenarts. Die betalen uit eigen zak dierenartsrekeningen. Die zoeken opvang. Die proberen dieren te laten adopteren. Die maken hun handen vuil. Die steken hun eigen tijd en geld erin.
Die zitten niet de hele dag vanaf een Nederlandse bank de Turkse werkelijkheid te analyseren aan de hand van een Facebookbericht. Een mening hebben is makkelijk. Iets doen is een stuk moeilijker.
Je kunt vanuit Nederland in vijf minuten een bericht delen waarin staat dat “Turkije alle honden gaat vermoorden”. Zet er gewoon nog drie boze emoji’s achter en klaar. Je hebt je morele plicht weer vervuld. Tenminste… dat denk je dan.
Kenan zei het eigenlijk heel mooi: “Papa, ik vind mensen niet meer leuk. Ik wil alleen dieren om me heen want die zijn tenminste te vertrouwen.”
Ja, hij is 12 jaar.
Maar ondertussen staat er hier iemand met zijn auto bij een dierenarts, met een gewonde hond achterin, en probeert die persoon uit te zoeken hoe hij de rekening moet betalen.
De keiharde werkelijkheid.
En nee, daarmee beweer ik absoluut niet dat er in Turkije geen problemen zijn met zwerfdieren. Die zijn er wel degelijk en die zijn aanzienlijk! Er zijn dieren die lijden, dieren die verwaarloosd worden en situaties die verschrikkelijk zijn en waar absoluut iets aan moet gebeuren. Maar als je daar werkelijk iets aan wilt veranderen, begin dan eens met de werkelijkheid te begrijpen. Niet met het zoveelste Facebookbericht van iemand die 3000 kilometer verderop zit en denkt dat drie gedeelde berichten hem tot deskundige maken. En misschien nog belangrijker: val niet de mensen aan die daadwerkelijk proberen iets voor die dieren te doen.
Want als je vanuit Nederland heel hard kunt roepen hoeveel je van dieren houdt, maar ondertussen iemand die hier werkelijk dieren helpt de grond in boort omdat die persoon een andere mening heeft… dan vraag ik me toch af wie er uiteindelijk meer voor dieren doet.
Degene die iedere dag achter een toetsenbord zit? Of degene die daadwerkelijk met een zieke, gewonde of hongerige hond in de auto zit? Voor mij is dat antwoord niet zo ingewikkeld.
Zo. Genoeg gezeurd en boos gewezen in deze weekblog uit Turkije.
Een brief aan de gemeente in de weekblog uit Turkije
En alsof de week nog niet genoeg onderwerpen had opgeleverd (ja ik weet het, deze weekblog uit Turkije is erg lang geworden), heb ik ook nog een officiële brief aan de gemeente Şuhut geschreven. Over het pad, of eigenlijk de officiële weg, tussen onze grond en de begraafplaats.
Toen wij ons stuk grond in 2021 kochten, werd ons verteld dat dit een officiële weg was. Prima.
Alleen lijkt iemand bij de gemeente daarna te hebben gedacht: Officiële weg? Mooi. Dan hoeft er dus verder niets mee te gebeuren. Het onkruid groeit inmiddels namelijk alsof het er huurvrij mag wonen.
Maaien
Tot nu toe heb ik het maaien zelf gedaan. Met mijn eigen machines, mijn eigen brandstof en mijn eigen tijd. Maar met mijn lichamelijke problemen en de huidige brandstofprijzen wordt dat inmiddels een wat minder aantrekkelijke hobby.
Dus heb ik in overleg met onze Muhtar een keurige Turkse dilekçe opgesteld waarin ik de gemeente vriendelijk verzoek om het onderhoud voortaan zelf te verzorgen. 9ook werd mij gevraagd om foto’s maar dat heb ik net gedaan. Als ze foto’s willen moeten ze maar komen kijken)
Geen idee of ze onder de indruk zijn van mijn formele ambtelijke Turks. Hahaha met hulp van ChatGPT in deze weekblog uit Turkije. Onze Muhtar komt de brief later vandaag ophalen, İnşallah, en gaat ervoor zorgen dat de brief op het juiste bureau terechtkomt.
Afgelopen zomer hebben we hetzelfde verzoek ook gedaan, maar toen via telefoontjes en informele gesprekken. We kregen toen te horen dat ‘de weg’ wel in beeld was, maar zeker geen prioriteit had. Dat begreep en begrijp ik overigens best. Maar het heeft nu lang genoeg geduurd, vind ik.
Ik heb al genoeg te onderhouden. Mijn eigen lijf bijvoorbeeld. Mijn kippen. Onze honden. Onze kat. Mijn blog. En kennelijk ook nog mijn reputatie bij een hond die Rüzgâr heet.
Elektriciteit op z’n Turks
Hier in Turkije doen ze niet zo moeilijk over elektriciteit. Regelmatig knalt de boel er ineens uit onder het mom van een storing. Maar soms zijn ze ook zo vriendelijk om het vooraf aan te kondigen.
Vandaag, tijdens de weekblog uit Turkije was het zo’n dag. Tussen 09:30 en 17:30 uur zou de elektriciteit worden afgesloten.
Zou…
Want dat betekent hier ongeveer hetzelfde als: ergens tussen half tien en half zes kan het gebeuren dat er misschien een tijdje geen stroom is. Of wel. Of niet. Of een gedeelte van die periode. Of de hele periode. İnşallah. Kortom: je kunt er geen ene moer mee. Maar vandaag dacht ik: bekijk het maar. Wij gaan wandelen.
En inderdaad: om een uur of tien knalde de elektriciteit er daadwerkelijk uit. Prima. Wandelschoenen aan en gaan.
Geen stroom
Rond half één kwamen we weer thuis. En ja hoor… stroom. Alsof er helemaal niets gebeurd was. Maar het mooiste kwam daarna. Ik had natuurlijk mijn weekblog uit Turkije zitten schrijven en hield al rekening met het feit dat ik misschien een groot deel opnieuw zou moeten typen. Want elektriciteit weg betekent tenslotte computer uit. Maar gelukkig had Microsoft Word dankzij de automatische opslag een groot deel van mijn blog gewoon bewaard. Kijk. Daar hou ik nou van.
De Turkse elektriciteitsvoorziening mag dan op z’n İnşallah’s werken, maar Microsoft had zijn zaakjes wél voor elkaar. Ik hoefde dus niet opnieuw te beginnen. Dat scheelde mij waarschijnlijk een paar Nederlandse krachttermen.
En verder?
Verder eigenlijk niets bijzonders…. Of juist van alles.
Je gaat trainen, krijgt kramp, slaapt nauwelijks, wordt door een hond met argwaan bekeken, schrijft een officiële brief aan de gemeente, ergert je aan Facebookdiscussies over zwerfdieren en zit vervolgens midden in een stroomstoring.
En ondertussen probeer je gewoon een beetje normaal te blijven doen. Dat lukt de ene dag beter dan de andere.
Maar goed… Morgen misschien weer trainen.
Of niet. Of…. Eerst maar eens kijken wat mijn lijf zegt.
En als ik vanmiddag met Selma ga wandelen, hoop ik in ieder geval één ding:
Dat we geen hond tegenkomen die mij kent.
Wordt vervolgd…..
Of niet…..
Of wel….
Of misschien…..
İnşallah.
Vond je dit een leuk verhaal en wil je geen enkele update uit Turkije missen? Meld je hier aan voor de nieuwsbrief en ontvang automatisch een berichtje in je mailbox zodra er een nieuw blogbericht online staat!
Heb je naar aanleiding van dit verhaal een vraag, of wil je graag een samanwerking aangaan?
Neem dan even contact met mij op via het contactformulier.
