Home » Dagelijks leven in Şuhut » Kenan » Ilkokula Merhaba 2021

Ilkokula Merhaba 2021

Foto bij de diploma-uitreiking van Kenan (1)

Wouw, wat was dat een leuke middag en avond. Wat een happening. De officiële afsluiting van de kleuterschool in Turkije: het einde van het schooljaar voor Kenan en de afsluiting van zijn Anaokul-periode. Je kunt er wat van vinden, maar wij vonden het fantastisch. Een hele ceremonie met een officiële opkomst, voorafgegaan door de schoolvlaggen, het spelen van het volkslied en het gooien van de petjes. Ik zou bijna zeggen dat men goed gekeken heeft naar het Amerikaanse voorbeeld. Leermomentje voor mezelf: geen foto’s proberen te maken van dit soort evenementen. Je mist de leukste momenten én de belangrijkste momenten krijg je er toch niet scherp op. Maar gelukkig is daar mijn meisje met haar telefoon, dus we hebben toch meer dan voldoende foto’s en filmpjes verzameld.

Een middagje Afium en een uur te vroeg

Foto bij de diploma-uitreiking van Kenan (2)

De dag begon met wat fotograferen en Selma wilde graag poetsen. Hé, wie ben ik dan om haar in de weg te gaan zitten, hihihihi. In de middag zijn we even naar Afyonkarahisar geweest, naar Afium. Dat is zo’n groot outletcenter, vergelijkbaar met Bataviastad. Ik was (en ben eigenlijk) niet echt een sandalenpersoon. Thuis draag ik vaak badslippers, maar verder eigenlijk alleen schoenen. Maar met dit soort temperaturen is dat toch niet het meest plezierige schoeisel. Ik heb een bepaald model in mijn hoofd dat ik graag wil. Nou…. niet dus. ‘Jezus-Nikes’ zijn er voldoende (met de bijbehorende witte sportsokken…), maar niet wat ik zoek. Dan nog maar even gewoon normale schoenen dragen.

Daarna hebben we samen even op een terras een kop koffie gedronken. Vervolgens zeiden we tegen elkaar dat het nog erg vroeg was, maar dat we vast naar de school zouden rijden. Dan konden we daar een schaduwrijk plekje zoeken om te wachten tot het feest zou beginnen. Nou…. we waren zo’n 40 minuten te vroeg, maar we waren zéker niet de eerste, hahaha. Wat een auto’s. En wat ons opviel: ondanks dat tegen ons gezegd was dat vanwege de pandemie alleen papa’s en mama’s welkom waren, was er een redelijk hoog opa-en-omagehalte aanwezig. Leer voor de volgende keer.

Kinderen op weg naar de diploma-uitreiking op school

Stel je eens voor: je bent 6 jaar en je komt samen met je klasgenoten hier op aangelopen. Overweldigend…. Maar erg mooi dat de school er zo’n evenement van maakt. Na even wachten werden we verzocht een plekje te zoeken en toen kon het beginnen.

De ceremonie: vlaggen, rode loper en toespraken

Opkomst met schoolvlaggen bij de diploma-uitreiking

Voorafgegaan door de vlaggen van Turkije en van de school, en onder begeleiding van een opzwepend stukje muziek, kwamen eerst de leerkrachten en daarna de kinderen over de rode loper naar voren. Oh oh oh…. wat waren dat allemaal strakke, gespannen koppies. (We hebben zéker filmpjes gemaakt, maar ik weet niet hoe ik die hier kan delen. Dus even via YouTube, zodat je toch een indruk krijgt: bekijk hier het korte filmpje van de opkomst. Daarna weer verder lezen, hè.) Toen iedereen een plekje had gevonden, kwamen de toespraken. Tja, ook dat hoort erbij. Respect voor alle kinderen die netjes en rustig bleven zitten.

En toen kon het deel beginnen waar wij voor kwamen. Maar wat gebeurt daar nu?? Hahaha, geweldig: er was een kindje uitgekozen uit de gaande klas en die mocht de schoolvlag overdragen aan een kindje uit de nieuwe klas. Ze hadden allebei een heel officieel stukje tekst uit hun hoofd geleerd. Geweldig! Ik wist niet wat ik zag, ik had ogen en oren tekort. Zo leuk allemaal.

Kenans diploma en medaille

Uitreiking van de diploma's en medailles

Toen dat allemaal achter de rug was, werden de diploma’s, inclusief de medailles, uitgedeeld. Geen idee welke volgorde ze aanhielden, maar Kenan was als laatste aan de beurt. En wij zijn zó trots op ons mannetje. Hij wilde zo graag rennen, springen en vliegen na een héle lange dag op school…. even al die energie eruit. Maar hij bleef de hele ceremonie voorbeeldig zitten. Wel zag je aan zijn koppie dat hij zich langzaam maar zeker aan het afvragen was: “en ik dan…”

Eindelijk…. ze waren hem niet vergeten. Je kon de opluchting gewoon door zijn gezichtsmasker heen zien schijnen. Eindelijk mocht hij zijn diploma en medaille ophalen. (Wat ik al eerder schreef: helaas zijn niet alle foto’s even scherp.)

Kenan haalt zijn diploma en medaille op

Petjes in de lucht, taart en een dansje

Toen iedereen zijn of haar diploma en medaille had opgehaald, begonnen de frivoliteiten, hahaha. Natuurlijk moest eerst dat ‘stomme hoedje’ af. En dat kan maar op één manier: terugtellend van 10 naar 0 (uiteraard in het Turks) en dan…. vliegen met dat ding (“Zo jammer papa, je mocht maar 1 keer gooien”). Ook hier heb ik een filmpje van, maar omdat ik nog steeds niet weet hoe ik hier een filmpje kan plaatsen, kun je het filmpje van het gooien van de petjes op YouTube bekijken. Niet vergeten om weer terug te komen om ook het laatste deel te lezen, hè.

De taart na de diploma-uitreiking

Ook aan de innerlijke mens is gezorgd. Het was ondertussen al rond 18:30 uur en de kinderen waren al vanaf 09:00 uur op school. Daar kwam de directrice van de Anaokul met een enorme taart, zo groot…. er was meer dan voldoende voor iedereen. En voor de papa’s en mama’s (en opa’s en oma’s en ooms en tantes en en en…) was er ook nog çay.

Als afsluiting hadden de kidz nog een dansje ingestudeerd. Ook hiervan hebben we gelukkig een YouTube-filmpje van het dansje. Maar zo leuk, Kenan was apetrots. Hij mocht namelijk in de voorste rij, midden in, staan dansen. Dat had hij verdiend omdat hij zo zijn best had gedaan. “Hé papa, ik sta tussen alle leuke meisjes. Nu mag ik toch een wens doen…. Ik wens dat ik morgen de hele dag binnen mag gamen op de telefoon.” De lieve schat.

En toen….. toen kwamen de waterlanders. Dikke tranen. De spanning moest er even uit. En dat mag. Wat kun je dan beter doen dan…. lekker smikkelen bij de Mac en dan vlug naar huis. Hij was zo moe, hij viel bijna in slaap met zijn milkshake in de mond, hahaha. Nou, wouw…. wat een belevenis. Nog nooit zoiets meegemaakt, maar wat leuk. Ik kijk nu al uit naar over 4 jaar, als hij afscheid gaat nemen van de İlkokul.

Lees ook: hoe het Turkse schoolsysteem in elkaar zit, en hoe goed Kenan het op school deed.


Roland Tel, schrijver en fotograaf in Şuhut

Over de schrijver: Roland Tel

Drent in Şuhut sinds 2021. Ik schrijf over het dagelijks leven, emigreren en fotograferen in Turkije, en alles wat ik hier zelf meemaak. Lees meer over mij.

Heb je naar aanleiding van dit verhaal een vraag, of wil je graag een samenwerking aangaan?
Neem dan even contact met mij op via het contactformulier.

Scroll naar boven